Ο Χριστός είναι το παν. Αυτός είναι η αγάπη μας. Αυτός ο έρωτάς μας.

Ο Χριστός είναι η χαρά, το φως το αληθινό, η ευτυχία. Ο Χριστός είναι η ελπίδα μας. Η σχέση με τον Χριστό είναι αγάπη, είναι έρωτας, είναι ενθουσιασμός, είναι λαχτάρα του θείου. Ο Χριστός είναι το παν. Αυτός είναι η αγάπη μας, Αυτός ο έρωτάς μας. Είναι έρωτας αναφαίρετος ο έρωτας του Χριστού. Από κει πηγάζει η χαρά.
Η χαρά είναι ο ίδιος ο Χριστός. Είναι μία χαρά, που σε κάνει άλλο άνθρωπο. Είναι μία πνευματική τρέλα, αλλά εν Χριστώ. Σε μεθάει σαν το κρασί το ανόθευτο, αυτό το κρασί το πνευματικό. Όπως λέγει ο Δαβίδ: «Ελίπανας εν ελαίω την κεφαλήν μου και το ποτήριόν σου μεθύσκον με ωσεί κράτιστον» (Ψαλ. 22, 5). Ο πνευματικός οίνος είναι άκρατος, ανόθευτος, πολύ δυνατός κι όταν τον πίνεις, σε μεθάει. Αυτή η θεία μέθη είναι δώρο του Θεού, που δίδεται στους «καθαρούς τη καρδία» (Πρβλ. Ματθ. 5, 8
Όσο μπορείτε να νηστεύετε, όσες μετάνοιες μπορείτε να κάνετε, όσες αγρυπνίες θέλετε ν’ απολαμβάνετε, αλλά να είστε χαρούμενοι. Να έχετε τη χαρά του Χριστού. Είναι η χαρά που διαρκεί αιώνια, που έχει αιώνια ευφροσύνη. Είναι χαρά του Κυρίου μας, που δίνει την ασφαλή γαλήνη, τη γαλήνια τερπνότητα και την πάντερπνη ευδαιμονία. Η χαρά η πασίχαρη, που ξεπερνά κάθε χαρά. Ο Χριστός θέλει κι ευχαριστείται να σκορπάει τη χαρά, να πλουτίζει τους πιστούς Του με χαρά. Εύχομαι, «ίνα η χαρά υμών η πεπληρωμένη» (Α’ Ιω. 1,4).
Αυτή είναι η θρησκεία μας. Εκεί πρέπει να πάμε. Ο Χριστός είναι ο Παράδεισος, παιδιά μου. Τι είναι Παράδεισος; Ο Χριστός είναι. Από δω αρχίζει ο Παράδεισος. Είναι ακριβώς το ίδιο, όσοι εδώ στη γη ζουν τον Χριστό, ζουν τον Παράδεισο. Έτσι είναι, που σάς το λέγω. Είναι σωστό, αληθινό αυτό, πιστέψτε με! Έργο μας είναι να προσπαθούμε να βρούμε έναν τρόπο να μπούμε μέσα στο φως του Χριστού. Δεν είναι να κάνει κανείς τα τυπικά. Η ουσία είναι να είμαστε μαζί με τον Χριστό. Να ξυπνήσει η ψυχή και ν’ αγαπήσει τον Χριστό, να γίνει αγία. Να επιδοθεί στο θείο έρωτα. Έτσι θα μάς αγαπήσει κι Εκείνος. Θα είναι τότε η χαρά αναφαίρετη. Αυτό θέλει πιο πολύ ο Χριστός, να μάς γεμίζει από χαρά, διότι είναι η πηγή της χαράς. Αυτή η χαρά είναι δώρο του Χριστού. Μέσα σ’ αυτή τη χαρά θα γνωρίσομε τον Χριστό. Δεν μπορούμε να Τον γνωρίσουμε, αν Εκείνος δεν μας γνωρίσει. Πώς το λέγει ο Δαβίδ; «Εάν μη Κύριος οικοδομήση οίκον, εις μάτην εκοπίασαν οι οικοδομούντες, εάν μη Κύριος φυλάξη πόλιν, εις μάτην ηγρύπνησεν ο φυλάσσων» (Ψαλμ. 126, 1).
Αυτά η ψυχή μας θέλει να αποκτήσει. Αν προετοιμασθούμε ανάλογα, η χάρις θα μάς τα δώσει. Δεν είναι δύσκολο. Αν αποσπάσουμε την χάρι, όλα είναι εύκολα, χαρούμενα κι ευλογία Θεού. Η θεία χάρις διαρκώς κρούει την πόρτα της ψυχής μας και περιμένει ν’ ανοίξουμε, για να έλθει στην διψώσαν καρδίαν μας και να την πληρώσει. Το πλήρωμα είναι ο Χριστός, η Παναγία μας, η Αγία Τριάς. Τι ωραία πράγματα!

Άμα αγαπάεις, ζεις στην Ομόνοια και δεν ξέρεις ότι βρίσκεσαι στην Ομόνοια. Ούτε αυτοκίνητα βλέπεις, ούτε κόσμο βλέπεις, ούτε τίποτα. Είσαι μέσα σου με το πρόσωπο που αγαπάεις. Το ζεις, το ευχαριστιέσαι, σ’ εμπνέει. Δεν είναι αληθινά αυτά; Σκεφθείτε αυτό το πρόσωπο που αγαπάτε να είναι ο Χριστός. Ο Χριστός στο νου σου, ο Χριστός στην καρδιά σου, ο Χριστός σ’ όλο σου το είναι, ο Χριστός παντού.
Ο Χριστός είναι η ζωή, η πηγή της ζωής, η πηγή της χαράς, η πηγή του φωτός του αληθινού, το παν. Όποιος αγαπάει τον Χριστό και τους άλλους, αυτός ζει τη ζωή. Ζωή χωρίς Χριστό είναι θάνατος, είναι κόλαση, δεν είναι ζωή. Αυτή είναι η κόλαση, η μη αγάπη. Ζωή είναι ο Χριστός. Η αγάπη είναι η ζωή του Χριστού. Ή θα είσαι στη ζωή ή στο θάνατο. Από σένα εξαρτάται να διαλέξεις.
Ένας να είναι ο στόχος μας, η αγάπη στον Χριστό, στην Εκκλησία, στον πλησίον. Η αγάπη, η λατρεία προς τον Θεό, η λαχτάρα, η ένωση με τον Χριστό και με την Εκκλησία είναι ο επί γης Παράδεισος. Η αγάπη στον Χριστό είναι κι αγάπη στον πλησίον, σ’ όλους, και στους εχθρούς. Ο χριστιανός πονάει για όλους, θέλει όλοι να σωθούν, όλοι να γευθούν τη Βασιλεία του Θεού. Αυτός είναι ο χριστιανισμός. Μέσω της αγάπης προς τον αδελφό θα κατορθώσουμε ν’ αγαπήσουμε τον Θεό. Ενώ το επιθυμούμε, ενώ το θέλουμε, ενώ είμαστε άξιοι, η θεία χάρις έρχεται μέσω του αδελφού. Όταν αγαπάμε τον αδελφό, αγαπάμε την Εκκλησία, άρα τον Χριστό. Μέσα στην Εκκλησία είμαστε κι εμείς. Άρα όταν αγαπάμε την Εκκλησία, αγαπάμε και τον εαυτό μας.
Από το βιβλίο
Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΙ, Ιερά Μονή Χρυσοπηγής, Χανιά 2003

3 thoughts on “Ο Χριστός είναι το παν. Αυτός είναι η αγάπη μας. Αυτός ο έρωτάς μας.”

1.  Άγγελος Κ., Γ1 : Αυτό το κείμενο μας μιλάει για την αγάπη που πρέπει να έχουμε προς τον Χριστό και τους άλλους ανθρώπους. Για το Χριστό μας λέει ότι είναι ο Σωτήρας, μας πρέπει να έχουμε το μυαλό μας πάντα σε Εκείνον και είναι ο δρόμος που μας οδηγεί στον Παράδεισο. Ο δρόμος αυτός περνάει μέσα από την αγάπη που έχουμε με τους συνανθρώπους μας και μέσα από αυτήν την αγάπη θα αγαπήσουμε το Θεό. Ακόμα αυτό το κείμενο μιλάει για τη ζωή στον ορθόδοξο μοναχισμό, δηλαδή αυτό που κάνουν πάντα οι μοναχή, ζουν δηλαδή μόνο για το Χριστό.
2. Σαββίνα Ερ., Γ1 : Το κείμενο αναφέρεται στην αγάπη που έχουμε για το Χριστό. Εκείνος είναι η χαρά της ζωής μας, μια χαρά που μας αλλάζει σαν ανθρώπους. Θα πρέπει να έχουμε επαφή με τον Χριστό, να προσευχόμαστε, να νηστεύουμε και να επικοινωνούμε μαζί Του. Στο παρελθόν πάρα πολλοί διάλεγαν να μείνουν μακριά από τον κόσμο για να ζήσουν ως μοναχοί έτσι ώστε να αφοσιωθούν και να αφιερωθούν στο Χριστό. Προσεύχονται με καθαρή ψυχή, αγωνίζονται ενάντια στα πάθη τους για να γνωρίσουν το Χριστό και να νιώσουν την πηγή χαράς που Εκείνος μας δίνει.
3. Θεόφιλος Β., Γ1 : Είναι γνωστό από την ιστορία και τη διδασκαλια της ορθόδοξης Εκκλησίας, ότι ο μοναχισμός και ο αναχωρητισμός αποτελούν μια από τις κυριότερες εκφράσεις του πνεύματος και της ορθόδοξης πρακτικής των πιστών. Είτε αυτός εκδηλώνεται σαν ατομικός αναχωρητισμός είτε ως κοινοβιακή ζωή, αποτέλεσε πάντα το δρόμο μέσω του οποίου ο ορθόδοξος χριστιανός, αναζητούσε την ολοκλήρωσή του και την πολύπόθητη ένωση με το θείο. Μεγάλα παραδείγματα αποτελούν οι μοναχοί των πρώτων αιώνων του χριστιανισμού όπως ο Μέγας Αντώνιος, ο Παχώμιος κι αλλοι. Αυτοί προσπάθησαν να πραγματοποιήσουν το ιδανικό του χριστιανού, δηλαδή την απόλυτη ένωση με το θείο και την υποταγή των εσωτερικών παθών σύμφωνα με το περιεχόμενο του ευαγγελίου μέχρι την πλήρη υπερνίκησή τους και την υποταγή τους στή θέληση του χριστιανού που διακατέχεται από την αγάπη προς τον Χριστό. Ο μοναχός λοιπόν ζώντας τη μοναχική ζωή βιώνει κατά το δυνατόν την ένωση με την θεϊκή αγάπη και όλα τα αποτελέσματα που βγαίνουν από αυτό. Την αίσθηση της γαλήνης, της ευτυχίας, της χαράς. Ο μοναχός αλλά και ο απλός χριστιανός που ζει μέσα στην κοινωνία νιώθουν το Χριστό σε καθημερινή βάση σαν την πηγή της ευτυχίας. Αυτή λοιπόν είναι η σχέση που μπορούμε να πούμε ότι υπάρχει στο κείμενο του Γέροντος Πορφυρίου με τον Ορθόδοξο μοναχισμό. Δηλαδή το κείμενο δείχνει με πολύ αναλυτικό τρόπο την ψυχική κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο χριστιανός, ο οποίος αγωνίζεται να κάνει πράξη την χριστιανική διδασκαλία ιδιαίτερα όταν έχει ακολουθήσει την μοναστική ζωή. Εκεί μπορεί να νιώσει την αγάπη και τη χαρά από την ένωση με τον Χριστό. Το κείμενο λοιπόν εκφράζει όλη την ουσία του νοήματος του Ορθόδοξου μοναχισμού και γι’ αυτό πρέπει να αποτελεί ένα οδηγό μέσα στη ζωή μας αν θέλουμε να λέμε ότι ακολουθούμε τα διδάγματα των μοναχών μας και του Χριστού.

Ορθόδοξος Μοναχισμός – Αφόρμηση μαθήματος – Τι είναι;

Με βάση το παρακάτω σύννεφο λέξεων γράψτε μια παράγραφο που να περιέχει τί γνωρίζετε για τον ορθόδοξο χριστιανικό μοναχισμό (Καταιγισμός γνώσεων – κατάταξη και καταγραφή των σκέψεων σε συγκροτημένη παράγραφο)

http://www.wordle.net/delete?index=7632294&d=VAIT

10 thoughts on “Ορθόδοξος Μοναχισμός – Αφόρμηση μαθήματος – Τι είναι;”

1. Μαρία Κ., Γ1 : Οι Μοναχοί είναι άνθρωποι που ζουν μακριά από τις πόλεις σε τόπους που ονομάζονται Μοναστήρια. Έχουν πίστη και αφοσίωση στο Θεό. Προσεύχονται, μετανοούν για τις αμαρτίες τους. Ακόμη κάνουν συνέχεια νηστεία. Πηγαίνουν καθημερινά πολλές φορές στην εκκλησία και ο τρόπος ζωής τους είναι πολύ λιτός. Τα αγαθά που χρησιμοποιούν είναι κερδισμένα με την εργασία τους αλλά δεν είναι δικά τους. Τα μοιράζονται με τους άλλους. Αυτό λέγεται “κοινοκτημοσύνη”. Μιμούνται δηλαδή τον τρόπο ζωής της πρώτης χριστιανικής κοινότητας των Ιεροσολύμων.
2. Αγγελική Κ., Γ1 : Ο Μοναχισμός είναι τρόπος ζωής. Οι μοναχοί είναι άνθρωποι αποκλειστικά αφιερωμένοι στον Θεό και ζουν στα μοναστήρια έχοντας μεγάλη πίστη και συνέπεια στη θρησκεία μας. Ζουν με αγνότητα, αγάπη, προσευχή, την οποία κάνουν και για τους συνανθρώπους τους με σκοπό να τους προσφέρουν βοήθεια. Κάνουν νηστεία όλο το χρόνο. Με όλα τα παραπάνω εξασφαλίζουν μια ζωή γεμάτη ευτυχία αλλά και μια θέση δίπλα στον Θεό.
3. Άγγελος Κ., Γ1 : Ο μοναχισμός είνα τρόπος ζωής κάποιων ορθόδοξων χριστιανών με στόχο να προσεύχονται στον Θεό και να δείχνουν πίστη στο Θεό, αγάπη προς όλους τους ανθρώπους. Ο μοναχισμός ασκείται μέσα σε μοναστήρια, μακριά από τον κόσμο. Οι μοναχοί τρέφονται με δικά τους προϊόντα, ζουν μια λιτή ζωή, με μετάνοια και νηστεία. Δεν τρώνε ποτέ κρέας. Είναι εργατικοί, αποφασισμένοι να είναι πάντα κοντά στον Θεό. Συμμετέχουν καθημερινά στη Θεία Λειτουργία και Θεία Κοινωνία. Ζουν με ακτημοσύνη και κοινοκτημοσύνη και ζουν όλοι μαζί αγαπημένα.
4. Θεόφιλος Β., Γ1 : Όταν σκέπτομαι τον Μοναχισμό μου έρχεται στο μυαλό ο μοναχός και το μοναστήρι που ζει. Προσεύχονται συνέχεια, είναι πολύ συνετοί και ευσεβείς. Κάποιοι μοναχοί χρειάστηκε να μετανοιώσουν κάποιες φορές όταν έκαναν κάτι λάθος, ενώ ζουν λιτή ζωή, αφιερωμένη στο Θεό. Τους θαυμάζουμε γιατί είναι πολύ πιστοί, πολύ εργατικοί, δείχνουν αλληλεγγύη σε όποιους την χρειάζονται. Ζουν με κοινοκτημοσύνη και καταφέρνουν να ζουν ζωή Θεανθρώπινη με τη χάρη του Θεού και συνεργασία ελεύθερη του θελήματός τους.
   

   4. Μιχάλης Κ., Γ1 : Ο Μοναχισμός είναι ένας τρόπος ζωής κάποιων χριστιανών ορθόδοξων που κυριαρχεί η πίστη, η αγάπη και η μετάνοια. Μας κάνει να γινόμαστε με το παράδειγμά τους πιο αποφασιστικοί, εργατικοί, διορατικοί, να πιστεύουμε σωστά και να γινόμαστε κατά χάριν Θεάνθρωποι. Η λιτή ζωή τους μας βοηθάει εμάς τους απλούς χριστιανούς πολύ στο να αποκτάμε σύνεση μεταξύ μας. Η νηστεία που εκείνοι κάνουν συνέχεια μας βοηθάει να τους μιμούμαστε για να κοινωνάμε όπως πρέπει. Οι Μοναχοί μένουν στα μοναστήρια και λειτουργούν καθημερινά στις εκκλησίες τους ως βοηθοί των ιερέων. Όλοι οι μοναχοί αλλά και μεις οι λαϊκοί πιστεύουμε ότι με τη σωστή ορθόδοξη χριστιανική ζωή μπορούμε να πετύχουμε με τη συνεργασία του θελήματός μας να γίνουμε κατά χάριν θεανθρώπινα πρόσωπα. Κάθε μέρα οι Μοναχοί ζουν με κοινοκτημοσύνη, είναι ευλαβικοί άνθρωποι και τους θαυμάζουμε για την τόση τους εργατικότητα, αφιλοκέρδεια, ακτημοσύνη, αγνότητα και αλληλεγγύη που δίνουν σε όλους τους ανθρώπους που τους χρειάζονται.
   

   
   
5. Άννα Καρ., Γ1 :Ο Μοναχισμός κατά τη γνώμη μου είναι διέξοδος όπου διαλέγουν κάποιοι άνθρωποι που δεν αντέχουν να ζουν μέσα στην αμαρτία. Αυτοί οι άνθρωποι ονομάζονται μοναχοί και από τη στιγμή που το αποφασίζουν θα πρέπει να ζουν με ευσέβεια, νηστεία και προσευχή. Θα πρέπει να κάνουν το παν για να δείξουν μετάνοια και να ζουν με κοινοκτημοσύνη σε ένα ξεχωριστό μέρος που λέγεται μοναστήρι.
6. Νικηφόρος Αθ., Γ1 : Οι μοναχοί προσεύχονται και νηστεύουν για να μας βοηθήσουν να μετανοιώσουμε και να φθάσουμε στον σωστό ορθόδοξο τρόπο ζωής και να γίνουμε θεανθρώπινα πρόσωπα με τη συνεργασία του θελήματός μας και της ζωής του Χριστού.
   

   7. Ειρήνη Καμπ., Γ1 : Μοναχός είναι αυτός που ζει μόνος του συνήθως σε κάποιο μοναστήρι με άλλους ανθρώπους που θέλουν να ζουν ζωή αφοσιωμένη στο Θεό. Οι μοναχοί είναι ευσεβείς, έχουν σύνεση και απόλυτη πίστη στο θεό τους. Νηστεύουν, προσεύχονται συνεχώς και προσπαθούν να βοηθήσουν τους συνανθρώπους τους με όποιο δυνατό τρόπο μπορούν, ώστε να τους βοηθούν να μετανοούν για τις αμαρτίες τους και να ζουν με δικαιοσύνη, αγάπη και σεβασμό, ώστε να βρίσκονται όλοι, μοναχοί και λαϊκοί σωστά κοντά στον Θεό.
   
7. Πανορμίτης Κ., Γ1 : Ο μοναχός αγωνίζεται εναντίον της πλεονεξίας του ατομικισμού και της ιδιοτέλειας. Ο ασκητής στηρίζει πνευματικά και ηθικά τον άνθρωπο που ζει μέσα στον κόσμο, προκειμένου να αντέξει τις δυσκολίες και να διατηρήσει ακμαίο το χριστιανικό φρόνημα.Οι μοναχοί κάνουν μετάνοιες για να συγχωρεθούν οι αμαρτίες τους και προσεύχονται για να επικρατεί η αγάπη και η δικαιοσύνη του Θεού.
   

   8. Σαββίνα Ερ., Γ1 : Μοναχισμός για μένα σημαίνει προσευχή προς τον Θεό για όλο τον κόσμο. Οι άνθρωποι που μένουν στα μοναστήρια λέγονται μοναχοί είναι ευσεβείς και φιλάνθρωποι. Με την προσευχή και την μετάνοια παρακαλούνε τον Θεό να μας βοηθάει και να μας συγχωρεί τις αμαρτίες. Τέλος με τη δική τους μετάνοια οι μοναχοί βοηθάνε τους ανθρώπους να διδάσκουν τη ζωή του Θεού με το παράδειγμά τους.
   

Ποιες ανθρωπιστικές αξίες προβάλλει η θεολογία του αγίου Ιγνατίου;

Ο Άγιος Ιγνάτιος προσκαλεί τους Χριστιανούς να έχουμε σαν πρότυπο το Χριστό και την αγάπη Του προς τους ανθρώπους και να ζούμε ακολουθώντας το παράδειγμά Του. Να έχουμε αγάπη για τον συνάνθρωπο μας ανεξάρτητα από τα πιστεύω του.
Η αγάπη, η υπομονή, η αλληλεγγύη, η συγχώρεση να είναι κυρίαρχες αξίες στην ζωή των Χριστιανών. Ενωμένοι, συμμετέχοντας στη Θεία Ευχαριστία και ζωή της χριστιανικής κοινότητας και προπάντων προσφέροντας αγάπη βοηθούμε και τους συνανθρώπους μας να δεχτούν το μήνυμα της Εκκλησίας. Άλλωστε όλοι οι άνθρωποι είμαστε αδέλφια και συναθλητές στον αγώνα στης ζωής και γι’ αυτό οι χριστιανοί αυτοί που πιστεύουν αληθινά οφείλουμε να είμαστε δίκαιοι, να αισθανόμαστε ίσοι απέναντι σε κάθε άνθρωπο και να συμπεριφερόμαστε στην καθημερινότητά μας σαν ο Χριστός να κατοικεί μέσα μας και να είμαστε ναοί Του. Δεν πρέπει απλά να λεγόμαστε Χριστιανοί, αλλά να είμαστε Χριστιανοί και να το αποδεικνύουμε με τις πράξεις μας τη ζωή μας καθημερινά χωρίς τυμπανοκρουσίες. Να πιστεύουμε στο Χριστό, να αγαπάμε, να σεβόμαστε τους συνανθρώπους μας και να προσπαθούμε συνεχώς να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι.
Και όπως λέει ο Άγιος Ιγνάτιος κανείς δεν αμαρτάνει όταν στηρίζεται στην πίστη, κανείς δεν μισεί όταν είναι γεμάτος αγάπη.

από τις : Αντωνία Κ., Σαββίνα Ερ., Άννα Καρ., Γεωργία Ζ., Γ’1,

απάντηση στην ερώτηση 2 της σελίδας 44 του σχολικού βιβλίου

Β' προς Κορινθίους επιστολή του αποστόλου Παύλου

 Μετά τη συγγραφή της Α' προς Κορινθίους επιστολής έφτασαν στην Εκκλησία της Κορίνθου ιουδαΐζοντες Χριστιανοί ιεραπόστολοι και με το κήρυγμά τους υπονόμευαν την αποστολική αυθεντία του Παύλου, διδάσκοντας την νέα πίστη και την τήρηση του Μωσαϊκού νόμου. Ο Παύλος πληροφορείται τα γεγονότα καθώς βρίσκεται στην Έφεσο και πορεύεται πάλι προς την Κόρινθο. Καθ' οδόν λοιπόν προς την πόλη αυτή, κάπου από την Μακεδονία ή στους Φιλίππους, (56μ.Χ.) γράφει την Β' προς Κορινθίους.
Στην Β' επιστολή το ύφος είναι πιο συναισθηματικό. Ο Απόστολος εκδηλώνει τον πλούτο της καρδιάς του προς τα πνευματικά του παιδιά, τα οποία στη σωτηρία του Ιησού Χριστού, σαν πατέρας τους γέννησε με το κήρυγμα του Ευαγγελίου και εκθέτει τις κακοπάθειές του.
Όλα αυτά αναγκάζεται να τα γράψει εξαιτίας των ιουδαϊζόντων Χριστιανών, οι οποίοι  ήρθαν και στην Κόρινθο για να κλονίσουν την εμπιστοσύνη των Χριστιανών ως προς το κύρος του αποστολικού αξιώματος του Παύλου.
Η Β' προς Κορινθίους επιστολή, στην οποία αντιμετωπίζει ο Παύλος τις κατηγορίες αυτές και μιλάει για το μεγαλείο αλλά και για τις κακοπάθειές του Αποστόλου, ανήκει, μαζί με την προς Φιλήμονα, στις πιο προσωπικές και συναισθηματικές επιστολές του.
Η επιστολή αυτή μπορεί σε γενικές γραμμές να διαιρεθεί σε τρεις ενότητες:
Α) Η σχέση του Παύλου με την Εκκλησία της Κορίνθου. Ο Απόστολος πέρασε ένα μεγάλο κίνδυνο στην Μ. Ασία, και πλησίασε τα όρια του θανάτου. Θέλει να το γνωρίζουν αυτό οι Κορίνθιοι, τους οποίους δεν μπόρεσε να επισκεφτεί, όπως τους υποσχέθηκε, επειδή δεν ήθελε να τους λυπήσει. Στη συνέχεια υπογραμμίζει τη σπουδαιότητα του αποστολικού του αξιώματος καθώς και την υπεροχή της διακονίας της νέας διαθήκης σε σχέση προς τη διακονία της παλαιάς. Η διακονία αυτή συνοδεύεται από πολλές θλίψεις αλλά και από τη σταθερή ελπίδα ότι θα υπερνικηθεί ο Θάνατος με την Ανάσταση.
Β) Οδηγίες για τη λογία υπέρ των Χριστιανών των Ιεροσολύμων.
Γ) Απολογία του Παύλου και υπεράσπιση του αποστολικού του αξιώματος. Με ύφος γεμάτο πάθος και αγάπη για τους αναγνώστες του υπεραμύνεται ο Παύλος της αποστολικής του ιδιότητας, την οποία χαρακτηρίζει ως διακονία της νέας διαθήκης, αντιπαραθέτοντας την προς την διακονία της παλαιάς, την οποία ασκούν οι ιουδαΐζοντες.

Οι μαθητές: Θεμελίνα Κ., Πόπη Λ., Άγγελος Κ., Νικόλας Κ., Γιάννης Ν. Τάξη: Γ’1

Β’ προς Θεσσαλονικείς Επιστολή Παύλου

από τον Σκεύο Μ., Γ2

Όσα γράφει ο Απόστολος Παύλος στην Α’ Επιστολή του για τον αιφνίδιο ερχομό της “ημέρας του Κυρίου” φαίνεται ότι παρανοήθηκαν από τους χριστιανούς της Θεσσαλονίκης, οι οποίοι νόμιζαν ότι αυτό θα είναι τόσο γρήγορο και άμεσο, που δεν υπάρχει λόγος ούτε να εργάζονται. Για την αποσαφήνιση αυτών των παρεξηγήσεων, ο Παύλος γράφει την Β’ Επιστολή στα τέλη του έτους 51 με αρχές 52μ.Χ.

Σε γενικές γραμμές το περιεχόμενο της επιστολής έχει ως εξής:

Μετά το προοίμιο, ο Παύλος ευχαριστεί το Θεό για την πίστη των αναγνωστών παρά τους διωγμούς και τις θλίψεις. Επισημαίνει την τελική δίκαιη κρίση του Θεού και προσεύχεται γαι την πνευματική τους ολοκλήρωση. Η “ημέρα του Κυρίου” δεν θα έρθει τόσο νωρίς, αλλά θα προηγηθεί η αποστασία και η δράση του “ανθρώπου της ανομίας”, ο οποίος, όταν φύγει από τη μέση ό,τι εμποδίζει τη φανέρωσή του, θα αποκαλυφτεί, αλλά θα εξολοθρευτεί από τον Κύριο.

Κατόπιν εκφράζει και πάλι ευχαριστίες για τους αναγνώστες και συνιστά προσοχή για την επιτυχία του ιεραποστολικού του έργου. Σε αυστηρό ύφος δίνει οδηγίες για τη συμπεριφορά των αδελφών έναντι των ατακτούντων, των μη εργαζομένων, αλλά “περιεργαζομένων” και για την επαναφορά τους στην τάξη. Δηλώνει μάλιστα ότι “όποιος δεν εργάζεται δεν πρέπει ούτε και να τρώει”! (“όστις μη εργάζεται μηδέ εσθιέτω”!, φράση που μπήκε στο σύνταγμα της Σοβιετικής Ένωσης!).

Τελειώνει την επιστολή με ιδιόχειρο χαιρετισμό και ευλογία.

Α’ προς Θεσσαλονικείς Επιστολή του Αποστόλου Παύλου

Η Α’ προς Θεσσαλονικείς επιστολή του Αποστόλου Παύλου αποτελείται από διάφορες ενότητες.
Η πρώτη ενότητα αναφέρεται στο χαιρετισμό του αποστόλου προς τους χριστιανούς στους οποίους υπενθυμίζει τη σημασία της διδασκαλίας του καθώς και την αξία της μεταστροφής τους από την ειδωλολατρία στον χριστιανισμό. Τους προτρέπει να αξιολογήσουν το νόημα αυτής της μεταστροφής. Επαινεί το θάρρος που επέδειξαν κατά τις διώξεις των ειδωλολατρών. Και εκφράζει την μεγάλη του επιθυμία να τους επισκεφθεί ξανά, καθώς και τη χαρά του για τα καλά νέα που του φέρνει ο Τιμόθεος.
Στην επόμενη ενότητα ο απόστολος  προτρέπει τους πιστούς να έχουν μια ηθική ζωή αποφεύγοντας τις ακολασίες και τον ακάθαρτο βίο που χαρακτήριζε την ζωή των εθνικών εκείνης της εποχής γιατί η ενοχή μας απομακρύνει από την πίστη στη αιώνια ζωή, λόγω του φόβου για την αμαρτία και τις συνέπειές της σε αιώνια προοπτική.
Τέλος περνάει στο κύριο θέμα της διδασκαλίας αυτής της επιστολής, που πρόκειται για την ανάσταση των νεκρών. Εδώ ο απόστολος Παύλος προτρέπει τους πιστούς να μην απελπίζονται από την ιδέα του θανάτου, διότι οι χριστιανοί δεν είναι σαν τους  εθνικούς, οι οποίοι δεν έχουν να ελπίζουν σε τίποτε μετά θάνατον, αλλά εκείνοι γνωρίζοντας την μετά θάνατο ζωή και την έλευση της δευτέρας παρουσίας του Κυρίου, πρέπει να μην απελπίζονται αλλά να προετοιμάζονται γιατην έλευση του Κυρίου, καθώς και για την ανάστασητων σωμάτων κατά τη δευτέρα παρουσία. Ο απόστολος Παύλος, διευκρινίζει στους Θεσσαλονικείς ότι ο χρόνος της έλευσης του Κυρίου μας είναι άγνωστος και γι΄αυτό θα πρέπει πάντα είμαστε έτοιμοι από οποιαδήποτε στιγμή.
Στο τέλος της επιστολής του, και ο απόστολος Παύλος, προτρέπει τους πιστούς να προσεύχονται συνεχώς για τη χάρη του Κυρίου όπως και να επιβλέπουν τους οκνηρούς αδελφούς τους και να τους προτρέπουν σε συνεχή εγρήγορση για την τήρηση των κανόνων της χριστιανικής ζωής.
Βγάζοντας το τελικό συμπέρασμα, το κύριο θέμα της επιστολής είναι η σωστή λύση που προτείνει ο απόστολος, δηλαδή, η συνεχής επαγρύπνιση και η συνεχής προετοιμασία του χριστιανού για την έλευση του Κυρίου, ώστε να είναι ικανός να μπει στην Βασιλεία των ουρανών.
Το ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίζουμε και στον σημερινό μας κόσμο. Η διαρκής προσκόλληση στο κυνήγι των υλικών αγαθών μας έχει απομακρύνει από την πνευματική ζωή που θα έπρεπε να χαρακτηρίζει τον κάθε χριστιανό. Μπορούμε λοιπόν και σήμερα να υιοθετήσουμε αυτά που προτείνει ο απόστολος Παύλος στους Θεσσαλονικείς για να ξαναβρούμε το δρόμο που θα μας ξαναφέρει στην σωστή χριστανική ζωή.

Θεόφιλος Β., Αντωνία Κ., Σαββίνα Ερ., Γ1

Α’ Επιστολή προς Κορινθίους

Σ΄ αυτήν την επιστολή ο Απόστολος Παύλος απαντούσε σε επιστολή που του είχαν στείλει οι Κορίνθιοι προκειμένου να τους συμβουλεύσει σχεετικά με το μυστήριο του γάμου.
Αγάπη: Είναι τρόπος ζωής, πιο πλούσια από τα υλικά αγαθά. Αν δεν υπάρχει αγάπη δεν υπάρχουν ηθικές αξίες. Εκφράζει το συνολικό δώρο του εαυτού μας στον άλλο και όχι την σχεδόν ταυτόσημη λέξη “έρως”, που περιλαμβάνει την ιδιοκτησία και ολοκλήρωση.
Χαρακτηριστικά της αγάπης: μακροθυμεί, δεν φθονεί, δν αυθαδιάζει, δεν περηφανεύεται. δ|εν ασχημονεί, δεν ζητά κάτι για τον εαυτό της, δεν παροξύνεται και δεν σκ΄φτεται το κακό. Δεν χαίρεται με την αδικία, χαίρεται με την αλήθεια και πάντα ανέχεται, πιστεύει, ελπίζει και υπομένει.
Η αξία της αγάπης δεν τελειώνει ποτέ, διαρκεί για πάντα.
Σέ σύγκριση με άλλες θεολογικές αρετές, πίστη, ελπίδα, φιλανθρωπία, η αγάπη ως αιώνια αρετή είναι ισχυρότερη και παντοτινή.

Αγγελική Κ., Γ1