Β' προς Κορινθίους επιστολή του αποστόλου Παύλου

 Μετά τη συγγραφή της Α' προς Κορινθίους επιστολής έφτασαν στην Εκκλησία της Κορίνθου ιουδαΐζοντες Χριστιανοί ιεραπόστολοι και με το κήρυγμά τους υπονόμευαν την αποστολική αυθεντία του Παύλου, διδάσκοντας την νέα πίστη και την τήρηση του Μωσαϊκού νόμου. Ο Παύλος πληροφορείται τα γεγονότα καθώς βρίσκεται στην Έφεσο και πορεύεται πάλι προς την Κόρινθο. Καθ' οδόν λοιπόν προς την πόλη αυτή, κάπου από την Μακεδονία ή στους Φιλίππους, (56μ.Χ.) γράφει την Β' προς Κορινθίους.
Στην Β' επιστολή το ύφος είναι πιο συναισθηματικό. Ο Απόστολος εκδηλώνει τον πλούτο της καρδιάς του προς τα πνευματικά του παιδιά, τα οποία στη σωτηρία του Ιησού Χριστού, σαν πατέρας τους γέννησε με το κήρυγμα του Ευαγγελίου και εκθέτει τις κακοπάθειές του.
Όλα αυτά αναγκάζεται να τα γράψει εξαιτίας των ιουδαϊζόντων Χριστιανών, οι οποίοι  ήρθαν και στην Κόρινθο για να κλονίσουν την εμπιστοσύνη των Χριστιανών ως προς το κύρος του αποστολικού αξιώματος του Παύλου.
Η Β' προς Κορινθίους επιστολή, στην οποία αντιμετωπίζει ο Παύλος τις κατηγορίες αυτές και μιλάει για το μεγαλείο αλλά και για τις κακοπάθειές του Αποστόλου, ανήκει, μαζί με την προς Φιλήμονα, στις πιο προσωπικές και συναισθηματικές επιστολές του.
Η επιστολή αυτή μπορεί σε γενικές γραμμές να διαιρεθεί σε τρεις ενότητες:
Α) Η σχέση του Παύλου με την Εκκλησία της Κορίνθου. Ο Απόστολος πέρασε ένα μεγάλο κίνδυνο στην Μ. Ασία, και πλησίασε τα όρια του θανάτου. Θέλει να το γνωρίζουν αυτό οι Κορίνθιοι, τους οποίους δεν μπόρεσε να επισκεφτεί, όπως τους υποσχέθηκε, επειδή δεν ήθελε να τους λυπήσει. Στη συνέχεια υπογραμμίζει τη σπουδαιότητα του αποστολικού του αξιώματος καθώς και την υπεροχή της διακονίας της νέας διαθήκης σε σχέση προς τη διακονία της παλαιάς. Η διακονία αυτή συνοδεύεται από πολλές θλίψεις αλλά και από τη σταθερή ελπίδα ότι θα υπερνικηθεί ο Θάνατος με την Ανάσταση.
Β) Οδηγίες για τη λογία υπέρ των Χριστιανών των Ιεροσολύμων.
Γ) Απολογία του Παύλου και υπεράσπιση του αποστολικού του αξιώματος. Με ύφος γεμάτο πάθος και αγάπη για τους αναγνώστες του υπεραμύνεται ο Παύλος της αποστολικής του ιδιότητας, την οποία χαρακτηρίζει ως διακονία της νέας διαθήκης, αντιπαραθέτοντας την προς την διακονία της παλαιάς, την οποία ασκούν οι ιουδαΐζοντες.

Οι μαθητές: Θεμελίνα Κ., Πόπη Λ., Άγγελος Κ., Νικόλας Κ., Γιάννης Ν. Τάξη: Γ’1

Β’ προς Θεσσαλονικείς Επιστολή Παύλου

από τον Σκεύο Μ., Γ2

Όσα γράφει ο Απόστολος Παύλος στην Α’ Επιστολή του για τον αιφνίδιο ερχομό της “ημέρας του Κυρίου” φαίνεται ότι παρανοήθηκαν από τους χριστιανούς της Θεσσαλονίκης, οι οποίοι νόμιζαν ότι αυτό θα είναι τόσο γρήγορο και άμεσο, που δεν υπάρχει λόγος ούτε να εργάζονται. Για την αποσαφήνιση αυτών των παρεξηγήσεων, ο Παύλος γράφει την Β’ Επιστολή στα τέλη του έτους 51 με αρχές 52μ.Χ.

Σε γενικές γραμμές το περιεχόμενο της επιστολής έχει ως εξής:

Μετά το προοίμιο, ο Παύλος ευχαριστεί το Θεό για την πίστη των αναγνωστών παρά τους διωγμούς και τις θλίψεις. Επισημαίνει την τελική δίκαιη κρίση του Θεού και προσεύχεται γαι την πνευματική τους ολοκλήρωση. Η “ημέρα του Κυρίου” δεν θα έρθει τόσο νωρίς, αλλά θα προηγηθεί η αποστασία και η δράση του “ανθρώπου της ανομίας”, ο οποίος, όταν φύγει από τη μέση ό,τι εμποδίζει τη φανέρωσή του, θα αποκαλυφτεί, αλλά θα εξολοθρευτεί από τον Κύριο.

Κατόπιν εκφράζει και πάλι ευχαριστίες για τους αναγνώστες και συνιστά προσοχή για την επιτυχία του ιεραποστολικού του έργου. Σε αυστηρό ύφος δίνει οδηγίες για τη συμπεριφορά των αδελφών έναντι των ατακτούντων, των μη εργαζομένων, αλλά “περιεργαζομένων” και για την επαναφορά τους στην τάξη. Δηλώνει μάλιστα ότι “όποιος δεν εργάζεται δεν πρέπει ούτε και να τρώει”! (“όστις μη εργάζεται μηδέ εσθιέτω”!, φράση που μπήκε στο σύνταγμα της Σοβιετικής Ένωσης!).

Τελειώνει την επιστολή με ιδιόχειρο χαιρετισμό και ευλογία.

Α’ προς Θεσσαλονικείς Επιστολή του Αποστόλου Παύλου

Η Α’ προς Θεσσαλονικείς επιστολή του Αποστόλου Παύλου αποτελείται από διάφορες ενότητες.
Η πρώτη ενότητα αναφέρεται στο χαιρετισμό του αποστόλου προς τους χριστιανούς στους οποίους υπενθυμίζει τη σημασία της διδασκαλίας του καθώς και την αξία της μεταστροφής τους από την ειδωλολατρία στον χριστιανισμό. Τους προτρέπει να αξιολογήσουν το νόημα αυτής της μεταστροφής. Επαινεί το θάρρος που επέδειξαν κατά τις διώξεις των ειδωλολατρών. Και εκφράζει την μεγάλη του επιθυμία να τους επισκεφθεί ξανά, καθώς και τη χαρά του για τα καλά νέα που του φέρνει ο Τιμόθεος.
Στην επόμενη ενότητα ο απόστολος  προτρέπει τους πιστούς να έχουν μια ηθική ζωή αποφεύγοντας τις ακολασίες και τον ακάθαρτο βίο που χαρακτήριζε την ζωή των εθνικών εκείνης της εποχής γιατί η ενοχή μας απομακρύνει από την πίστη στη αιώνια ζωή, λόγω του φόβου για την αμαρτία και τις συνέπειές της σε αιώνια προοπτική.
Τέλος περνάει στο κύριο θέμα της διδασκαλίας αυτής της επιστολής, που πρόκειται για την ανάσταση των νεκρών. Εδώ ο απόστολος Παύλος προτρέπει τους πιστούς να μην απελπίζονται από την ιδέα του θανάτου, διότι οι χριστιανοί δεν είναι σαν τους  εθνικούς, οι οποίοι δεν έχουν να ελπίζουν σε τίποτε μετά θάνατον, αλλά εκείνοι γνωρίζοντας την μετά θάνατο ζωή και την έλευση της δευτέρας παρουσίας του Κυρίου, πρέπει να μην απελπίζονται αλλά να προετοιμάζονται γιατην έλευση του Κυρίου, καθώς και για την ανάστασητων σωμάτων κατά τη δευτέρα παρουσία. Ο απόστολος Παύλος, διευκρινίζει στους Θεσσαλονικείς ότι ο χρόνος της έλευσης του Κυρίου μας είναι άγνωστος και γι΄αυτό θα πρέπει πάντα είμαστε έτοιμοι από οποιαδήποτε στιγμή.
Στο τέλος της επιστολής του, και ο απόστολος Παύλος, προτρέπει τους πιστούς να προσεύχονται συνεχώς για τη χάρη του Κυρίου όπως και να επιβλέπουν τους οκνηρούς αδελφούς τους και να τους προτρέπουν σε συνεχή εγρήγορση για την τήρηση των κανόνων της χριστιανικής ζωής.
Βγάζοντας το τελικό συμπέρασμα, το κύριο θέμα της επιστολής είναι η σωστή λύση που προτείνει ο απόστολος, δηλαδή, η συνεχής επαγρύπνιση και η συνεχής προετοιμασία του χριστιανού για την έλευση του Κυρίου, ώστε να είναι ικανός να μπει στην Βασιλεία των ουρανών.
Το ίδιο πρόβλημα αντιμετωπίζουμε και στον σημερινό μας κόσμο. Η διαρκής προσκόλληση στο κυνήγι των υλικών αγαθών μας έχει απομακρύνει από την πνευματική ζωή που θα έπρεπε να χαρακτηρίζει τον κάθε χριστιανό. Μπορούμε λοιπόν και σήμερα να υιοθετήσουμε αυτά που προτείνει ο απόστολος Παύλος στους Θεσσαλονικείς για να ξαναβρούμε το δρόμο που θα μας ξαναφέρει στην σωστή χριστανική ζωή.

Θεόφιλος Β., Αντωνία Κ., Σαββίνα Ερ., Γ1

Α’ Επιστολή προς Κορινθίους

Σ΄ αυτήν την επιστολή ο Απόστολος Παύλος απαντούσε σε επιστολή που του είχαν στείλει οι Κορίνθιοι προκειμένου να τους συμβουλεύσει σχεετικά με το μυστήριο του γάμου.
Αγάπη: Είναι τρόπος ζωής, πιο πλούσια από τα υλικά αγαθά. Αν δεν υπάρχει αγάπη δεν υπάρχουν ηθικές αξίες. Εκφράζει το συνολικό δώρο του εαυτού μας στον άλλο και όχι την σχεδόν ταυτόσημη λέξη “έρως”, που περιλαμβάνει την ιδιοκτησία και ολοκλήρωση.
Χαρακτηριστικά της αγάπης: μακροθυμεί, δεν φθονεί, δν αυθαδιάζει, δεν περηφανεύεται. δ|εν ασχημονεί, δεν ζητά κάτι για τον εαυτό της, δεν παροξύνεται και δεν σκ΄φτεται το κακό. Δεν χαίρεται με την αδικία, χαίρεται με την αλήθεια και πάντα ανέχεται, πιστεύει, ελπίζει και υπομένει.
Η αξία της αγάπης δεν τελειώνει ποτέ, διαρκεί για πάντα.
Σέ σύγκριση με άλλες θεολογικές αρετές, πίστη, ελπίδα, φιλανθρωπία, η αγάπη ως αιώνια αρετή είναι ισχυρότερη και παντοτινή.

Αγγελική Κ., Γ1

Ο Απόστολος Παύλος στην Αθήνα

Ο Απόστολος Παύλος μετά από την επιτυχία του έργου του στη  Βέροια κατευθύνθηκε προς την Αθήνα. Όταν έφτασε στην αγορά, είδε έναν βωμό που έγραφε «Στον Άγνωστο Θεό». Έτσι, ο Απόστολος Παύλος αποφάσισε να μιλήσει στους Αθηναίους ώστε να καταλάβουν ποιός είναι ο αληθινός Θεός, την παρέμβασή του στην ανθρώπινη ιστορία και την Ανάστασή του. Το γεγονός αυτό ενόχλησε τους Αθηναίους και πίστευαν πως ήταν απίθανο να γίνει ανάσταση.
H ιεραποστολική δράση του Παύλου στην Αθήνα δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ότι είναι επιτυχία. Το κήρυγμα περί της αναστάσεως των νεκρών φαίνεται να υπήρξε, η κύρια πέτρα του σκανδάλου για τους Αθηναίους φιλοσόφους. Γενικά οι Αθηναίοι αντιμετώπισαν τον Παύλο με σκεπτικισμό και με τη φράση “ακουσόμεθά σου πάλιν περί τούτου”. Παρόλα αυτά ο συγγραφέας των Πράξεων παραθέτει ομιλία του Παύλου στην Πνύκα και αναφέρει δύο ονόματα, τον Διονύσιο Αρεοπαγίτη και τη Δάμαρι που πίστεψαν σε εκείνον. Έτσι ιδρύθηκε η πρώτη χριστιανική Εκκλησία.

Οι μαθητές:

Θεμελίνα Κ.,  Άγγελος Κ., Νικόλας Κ., Πόπη Λ., Γιάννης Ν., Γ1

Διαλέξτε μία πόλη της Ελλάδας όπου δίδαξε ο απόστολος Παύλος στη Β' Περιοδεία.

3. Σαββίνα Ερ. - Αντωνία Κ., Θεόφιλος Β. - Κωνσταντίνος Β., Μαρία Ανδ.

ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ  ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΕΧΕΙ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ

Την Εκκλησία της Θεσσαλονίκης ίδρυσε ο Παύλος κατά τη δεύτερη ιεραποστολική περιοδεία του μετά την αποστολική σύνοδο της Ιερουσαλήμ. Ξεκίνησε από την Αντιόχεια με την συνοδεία του Σίλα, με σκοπό να επισκεφθεί τους χριστιανούς της Μ. Ασίας. Μετά από επίσκεψη στην εκκλησία της Λυκαονίας, και με τη συνοδεία και του Τιμόθεου, πηγαίνει στη Φρυγία, στη Γαλατική χώρα και στη Τρωάδα. Εκεί βλέποντας όραμα έναν άνδρα της Μακεδονίας να τον καλεί να την επισκεφθεί, το θεώρησε μήνυμα από τον Θεό και με ένα πλοίο πήγε στην Καβάλα και μετά οδικώς στους Φιλίππους, όπου ήταν ο πρώτος ιεραποστολικός σταθμός στην Ευρώπη. Παρ΄όλα αυτά επιεδή η εκκλησία της Θεσσαλονίκης είναι η πρώτη που δέχτηκε τις δύο πρώτες επιστολές του αποστόλου, θεωρείται και σημαντικότερη. Ο απόστολος Παύλος ακολουθούσε δύο τακτικές στο ιεραποστολικό του έργο. Πρώτη τακτική του Παύλου ήταν να επιλέγει πόλεις που διακρίνονταν για την γεωγραφική τους θέση και την εμπορική τους κίνηση , και επομένως ήταν πολυπληθείς και γεμάτες ξένους. Στην Θεσσαλονίκη ο πληθυσμός ήταν γύρω στις διακόσιες χιλιάδες αποτελούμενος κυρίως  από Έλληνες, Ρωμαίους και Εβραίους, καθώς και από πολλούς ξένους. Ο πληθυσμός αυτός εκτός από τους Ελληνικούς θεούς λάτρευε και ανατολικούς θεούς όπως την Ίσιδα και τον Σέραπι. Η δεύτερη τακτική του Παύλου, ήταν να κηρύττει αρχικά στις Ιουδαϊκές συναγωγές. Ο Παύλος είχε σαν σκοπό να μιλήσει στους ακροατές του για τον Ιησού Χριστό και να πληροφορήσει ότι στο πρόσωπό του πραγματοποιήθηκαν οι υποσχέσεις της Παλαιάς Διαθήκης. Το κήρυγμα του Παύλου περιλάμβανε την επιστροφή από την ειδωλολατρία στον αληθινό Θεό, και την αναμονή της ενδόξου επανόδου του Χριστού.

Το κήρυγμα του Παύλου βρήκε μεγάλη απήχηση κυρίως στους εθνικούς της πόλης, που απάρτισαν και την πρώτη χριστιανική κοινότητα της πόλης. Στην Θεσσαλονίκη δέχτηκαν το κήρυγμα του Παύλου και πολλές γυναίκες από τις ανώτερες τάξεις της πόλης. Μεταξύ των πρώτων χριστιανών ήταν και ο Αρίσταρχος και ο Γάϊος Σεκούντος και τους οποίους αναφέρει ο Λουκάς σαν συνεργάτες του Παύλου και σαν πρώτους επισκόπους της πόλης.  Ο Παύλος έμεινε στη Θεσσαλονίκη για μερικούς περίπου τρία Σάββατα, ενώ κατά άλλους περίπου 2-3 μήνες όπου συνέχισε να διδάσκει αλλά και να εργάζεται παράλληλα για να συντηρηθεί. Ο Παύλος με το κήρυγμά του είχε σκοπό να γνωρίσει στους ακορατές του ότι ο Ιησούς Χριστός αναστήθηκε και ότι στο πρόσωπό του πραγματοποιήθηκαν οι υποσχέσεις της Παλαιάς Διαθήκης. Ένα άλλο θέμα της θοελογίας του Παύλου ήταν η αναμονή της δευτέρα Παρουσίας του Χριστού. Ο Παύλος θεώρησε ότι για να πλησιάσει κανείς τον Χριστό αφήνοντας την προπαγάνδα των Ιουδαίων ή τον πολυθεϊσμό των ειδωλολατρών πρέπει να γίνει μία προπαρασκευή με την εμβάθυνση της Αγίας Γραφής. Το δεύτερο στοιχείο που έθετε ο Παύλος ήταν η έντιμη ανάγκη για αναζήτηση της αλήθειας. Οι Θεσσαλονικείς κατανόησαν σωστά το κήρυγμα και το έκαναν βίωμά τους ως λόγο Θεού.

Ο Παύλος στην Α' προς Θεσσαλονικείς επιστολή κάνει λόγο με πολύ ενθουσιασμό για την πίστη των Θεσσαλονικέων. Η μεγάλη όμως επιτυχία του Παύλου στη Θεσσαλονίκη εξόργισε τους Ιουδαίους οι οποίοι αναζήτησαν τον Παύλο στο σπίτι κάποιου Ιάσονα και επειδή δεν τον βρήκαν έσυραν τον Ιάσονα και άλλους μπροστά στις αρχές κατηγορώντας τους για πρόκληση ταραχών. Μετά από αυτό ο Παύλος φυγαδεύτηκε στη Βέροια αφήνοντας το έργο του στη Θεσσαλονίκη ημιτελές. 

Τέλος αξίζει να σημειώσουμε ότι οι διωγμοί δεν στάθηκαν ικανοί να σταματήσουν το κήρυγμα του Παύλου αλλά αποτέλεσαν πηγή δύναμης στο να μεταφερθεί το κμήνυμα του ευαγγελίου όχι μόνο στην Μακεδονία αλλά παντού. Επομένως η Θεσαλονίκη αποτελεί σταθμό για την πενυματική πορεία της Ευρώπης. 

Αφήνοντας πίσω την περασμένη εποχή  θα θέλαμε να επικεντρωθούμε στο έργο της Εκκλησίας της Θεσσαλονίκης και στη σημερινή μας εποχή. Κυρίως κατά την περίοδο από το 1840 μέχρι το 1928 η Ελληνική ορθόδοξη κοινότητα ίδρυσε και λειτούργησε τα σπουδαιότερα από τα σωζόμενα σήμερα φιλανθρωπικά  ιδρύματα της Θεσσαλονίκης. Η δομή της ορθόδοξης κονότητας καθώς και η θέση της μητρόπολης στην κοινότητα και στο φιλανθρωπικό έργο, δείχνουν πως η αγάπη μπόρεσε να μεταμορφωθεί σε φιλανθρωπία από την εκκλησία που είχε την τύχη να ιδρυθεί από τον ίδιο τον απόστολο Παύλο. Και στις μέρες μας λοιπόν η ορθόδοξη κοινότητα  ακολουθώντας την ίδια παράδοση συνεχίζει και διευρύνει το ίδιο φιλανθρωπικό έργο ακουλουθώντας τα βήματα του ιδρυτή της αποστόλου Παύλου.

Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

  http://www.enromiosini.gr/arthrografia/

Ἰωάννης Β. Βελιτσιάνος
Διδάκτωρ Θεολογίας Α.Π.Θ.  –
Επιστημονικός Συνεργάτης
(Ι.Ε.Θ.Π.)

          Την εκκλησία της Θεσσαλονίκης ίδρυσε ο Παύλος κατά τη β΄ ιεραποστολική περιοδεία του[1], η οποία άρχισε μετά την Αποστολική Σύνοδο της Ιερουσαλήμ (48/49) και συμπίπτει με τη νέα εποχή που αρχίζει στις σχέσεις Ελληνισμού και Χριστιανισμού. Αρχικά ο Παύλος ξεκίνησε από την Αντιόχεια με τη συνοδεία του Σίλα, με σκοπό να επισκεφτεί τους χριστιανούς της Μ. Ασίας και να τους ενισχύσει στην πίστη τους.[2]  Μετά από επίσκεψη του Παύλου στις εκκλησίες της Λυκαονίας και με την προσθήκη στη συνοδεία του Τιμόθεου που τον παραλαμβάνει στα Λύστρα, πηγαίνει στη Φρυγία και στη Γαλατική χώρα και στη συνέχεια στην Τρωάδα, από όπου και ύστερα από ένα όραμα έρχεται στη Μακεδονία: « Και όραμα δια της νυκτός τω Παύλω ώφθη, ανήρ Μακεδών τις ην εστώς και παρακαλών αυτόν και λέγων^.  διαβάς εις Μακεδονίαν βοήθησον ημίν» (Πρξ. 16,9). Ο απόστολος Παύλος κατάλαβε πως η παράκληση αυτή του Μακεδόνα είναι η πρόσκληση του Θεού να ευαγγελισθούν το Όνομά του σ’ ένα κόσμο διαφορετικό απ’ αυτόν που γνώριζαν μέχρι τώρα[3].  Σύμφωνα λοιπόν με τα παραπάνω, η παρουσία του Παύλου στη Μακεδονία χαρακτηρίζεται από δύο σημαντικά γεγονότα: το πρώτο είναι το όραμα της Τρωάδας και το δεύτερο η σχέση που είχε το κήρυγμα του Παύλου στη Μακεδονία και στην Ελλάδα γενικότερα με τις αποφάσεις της Αποστολικής Συνόδου της Ιερουσαλήμ. Έτσι, σύμφωνα με το βιβλίο Πράξεις των Αποστόλων, ο απόστολος Παύλος με τη συνοδεία του πήραν το πλοίο από την Τροία με προορισμό τη Σαμοθράκη και από εκεί βγήκαν στο λιμάνι της Νεάπολης (σημερινή Καβάλα) και έπειτα συνέχισαν πεζοί στους Φιλίππους.  Η πόλη των Φιλίππων ήταν ο πρώτος σταθμός της ιεραποστολικής δραστηριότητάς του στο ευρωπαϊκό έδαφος. Ο ίδιος ακολουθώντας την Εγνατία οδό και περνώντας από την Αμφίπολη και την Απολλωνία έφθασε στη Θεσσαλονίκη[4]. Αν και οι Φίλιπποι είναι η πρώτη ευρωπαϊκή πόλη που δέχτηκε το μήνυμα του ευαγγελίου από τον απόστολο Παύλο, η εκκλησία της Θεσσαλονίκης είναι η πρώτη που δέχτηκε τις δύο πρώτες επιστολές του αποστόλου των εθνών που αποτελούν και τα αρχαιότερα καινοδιαθηκικά κείμενα. Έτσι στην παρούσα μελέτη θα εστιάσουμε την έρευνά μας στον τρόπο μετάδοσης του λόγου του Κυρίου στην πόλη της Θεσσαλονίκης από τον απόστολο Παύλο.
Καταρχήν, πρέπει να σημειώσουμε δύο βασικά πράγματα για την τακτική που ακολούθησε ο Παύλος στο ιεραποστολικό του έργο, την οποία εφάρμοσε και στην περίπτωση της Θεσσαλονίκης.
Η πρώτη του τακτική  είναι να επιλέγει πόλεις που διακρίνονταν για τη σημαντική γεωγραφική τους θέση και για την εμπορική τους κίνηση που σήμαινε ταυτόχρονα ότι ήταν όχι μόνο πολυπληθείς, αλλά ότι λόγω της σημασίας τις επισκέπτονταν και αρκετοί ξένοι για ποικίλους λόγους. Το ίδιο αναφέρει και ο Holzner∙ «ότι ο Παύλος προτιμούσε πάντοτε τις μεγάλες πόλεις, απ’ όπου μπορούσε μ’ ευκολία να γίνει ιεραποστολή προς τις μικρότερες»[5]. Η «μητρόπολις» της Μακεδονίας, όπως τη χαρακτήριζε ο Στράβων[6], στην οποία ο Παύλος διαγγέλλει το μήνυμα της νέας πίστης είναι η πλουσιότερη και πολυπληθέστερη πόλη της Μακεδονίας[7]. Ο πληθυσμός ανερχόταν πάνω από διακόσες χιλιάδες κατοίκους και κατοικούσαν κυρίως Έλληνες, Ρωμαίοι και Εβραίοι.  Η περιοχή της ήταν πλούσια, ενώ η θέση της διευκόλυνε το εμπόριο και τις κάθε είδους επικοινωνίες, θαλάσσιες και χερσαίες. Σημαντικό ρόλο έπαιξε και η Εγνατία οδός, η οποία εξασφάλιζε τον απόλυτο στρατηγικό έλεγχο και διευκόλυνε την οικονομική ανάπτυξη όλης της Μακεδονίας[8].  Παράλληλα και η θρησκευτική ζωή της πόλης ήταν έντονη και ποικίλη. Στη Θεσσαλονίκη λατρεύονταν πολλές και ξένες θεότητες, όπως ο  Απόλλων[9], ο Ζευς[10], η Αφροδίτη[11], ο Ασκληπιός[12], η Κόρη[13], οι Χάριτες[14], οι Διόσκουροι[15],  ο Ηρακλής[16] και κυρίως ο Διόνυσος[17], καθώς και ανατολικής προέλευσης θεότητες, όπως η Ίσις[18] και ο Σέραπις,[19] κ.ά.
Η δεύτερη τακτική του ήταν να κηρύττει αρχικά στις ιουδαϊκές συναγωγές. Ο λόγος ήταν ότι ο Ισραήλ είναι ο λαός που επέλεξε ο Θεός, ώστε μέσω αυτού η ανθρωπότητα να προετοιμασθεί για τον ερχομό του Μεσσία. Εξάλλου η Παλαιά Διαθήκη που διαβαζόταν και ερμηνευόταν στις συναγωγές ήταν «παιδαγωγός εις Χριστόν», οπότε σε θεωρητικό τουλάχιστον επίπεδο, οι κατά τόπους Ισραηλίτες της διασποράς θα δέχονταν ευκολότερα το μήνυμα του ευαγγελίου. Ο Παύλος το ίδιο έκανε και στη Θεσσαλονίκη, δηλαδή άρχισε το κήρυγμα του από την ιουδαϊκή συναγωγή[20]. Εκεί «…επί σάββατα τρία διελέξατο αυτοίς από των γραφών, διανοίγων και παρατιθέμενος ότι τον Χριστόν έδει παθείν και αναστήναι εκ νεκρών και ότι ούτος έστιν ο Χριστός ο Ιησούς ον εγώ καταγγέλλω υμίν»[21]. Ο Παύλος είχε ως σκοπό να γνωρίσει στους ακροατές του για τον Ιησού Χριστό και να πληροφορήσει ότι στο πρόσωπο του Χριστού πραγματοποιήθηκαν οι υποσχέσεις της Παλαιάς Διαθήκης.  Το κήρυγμα του Παύλου περιλάμβανε ακόμη και δύο βασικά στοιχεία, την επιστροφή από την ειδωλολατρία στον αληθινό Θεό και την αναμονή της ενδόξου επανόδου του Χριστού, ο οποίος θα λυτρώσει τους πιστούς «εκ της οργής της ερχομένης»[22].  Το κήρυγμα του Παύλου βρήκε μεγαλύτερη απήχηση στους εθνικούς της πόλης. Κατά τη διήγηση των Πράξεων 17,4 μόνο «τινές» εκ των Ιουδαίων «επείσθησαν», ενώ αντίθετα «προσεκληρώθησαν τω Παύλω και τω Σιλά, των τε σεβομένων Ελλήνων πλήθος πολύ, γυναικών τε των πρώτων ουκ ολίγαι». Η υποδοχή του κηρύγματος που έκαναν οι Θεσσαλονικείς και η προβολή των επιτευγμάτων τους στη νέα πίστη διακρίνεται καθαρά στην Α΄ επιστολή προς Θεσσαλονικείς (1,9). Η πρώτη χριστιανική κοινότητα της Θεσσαλονίκης απαρτίσθηκε κυρίως από τους «σεβόμενους έλληνας», δηλ. από τους εθνικούς, οι οποίοι ήταν κουρασμένοι από την κενότητα των ειδωλολατρικών θρησκειών. Μια από τις αφορμές για τις ταραχές, τις οποίες προκάλεσαν οι Ιουδαίοι της Θεσσαλονίκης, όπως θα κάνουμε λόγο και παρακάτω, και οδήγησαν στην εσπευσμένη αναχώρηση του αποστόλου από την πόλη αποτέλεσε και η απήχηση που είχε το κήρυγμα στις τάξεις των «σεβόμενων τον θεόν» (Πρξ. 17,4εξ.). Πρόκειται για μια ομάδα εθνικών, η οποία επισκέπτεται την ιουδαϊκή συναγωγή και παρακολουθεί εκεί τις ιουδαϊκές λατρευτικές συνάξεις με κέντρο την εξήγηση των Γραφών (Πρξ. 16,12). Όπως και σε άλλες πόλεις του ελληνορωμαϊκού κόσμου, έτσι και στη Θεσσαλονίκη, κάποιοι εθνικοί εκδηλώνουν ενδιαφέρον για τη λατρεία και το Θεό των Ιουδαίων, συχνάζουν στις συναγωγές τους και αποτελούν για τους τελευταίους έναν τόσο σημαντικό παράγοντα ώστε να προβαίνουν σε ταραχές, όταν κινδυνεύουν να χάσουν τη συμπάθειά τους.

Επίσης δεν πρέπει να παραθεωρείται  το γεγονός ότι στη Θεσσαλονίκη δέχτηκαν το κήρυγμα του Παύλου και πολλές γυναίκες από τις ανώτερες τάξεις της πόλης[23]. Μεταξύ των πρώτων χριστιανών ήταν και οι Αρίσταρχος, Γάϊος Σεκούνδος, τους οποίους αναφέρει ο Λουκάς ως συνεργάτες του Παύλου από τη Θεσσαλονίκη[24].  Παρόμοια αναφορά γίνεται και στην προς Κολοσσαείς επιστολή στην οποία αναφέρεται ο Αρίσταρχος ως Θεσσαλονικεύς ιουδαιοχριστιανός[25].  Η παράδοση, όπως απηχείται στο ρωμαϊκό ημερολόγιο, θέλει τον Αρίσταρχο ως πρώτο επίσκοπο Θεσσαλονίκης, ενώ άλλη παράδοση που εκπροσωπεί ο Ωριγένης θεωρεί σαν πρώτο επίσκοπο το Γάϊο.
Το χωρίο των Πράξεων[26] αναφέρει ότι ο Παύλος έμεινε στη Θεσσαλονίκη «επί σάββατα τρία», δηλαδή από 16 έως 27 μέρες ενώ η Α΄ επιστολή προς Θεσσαλονικείς υπαινίσσεται μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, το οποίο πολλοί το υπολογίζουν σε  2-3 μήνες. Σ’ αυτό το χρονικό διάστημα   ο Παύλος είχε το χρόνο να εργαστεί με τα ίδια του τα χέρια[27], να δεχτεί βοηθήματα εκ μέρους των Φιλιππησίων[28] και να δράσει ιεραποστολικά[29]. Πάντως η σχέση εμπιστοσύνης που αναπτύχθηκε ανάμεσα στον Παύλο και τους Θεσσαλονικείς προϋπόθετε μεγάλο χρονικό διάστημα. Βραδύτερο χρονικό διάστημα υπολογιζόταν και η προσωπική του εργασία, για την οποία κάνει λόγο στην Α΄ επιστολή προς Θεσσαλονικείς (2,8), δηλ. για μια μακρά παραμονή του στην πόλη θα ήταν φυσικό επακόλουθο να εργαστεί για τη συντήρησή του. Επίσης μεγάλο χρονικό διάστημα προϋποθέτουν οι δυο αποστολές υλικής βοήθειας από τους Φιλιππησίους στον Παύλο (Φιλιπ. 4,16), καθώς και η αναφορά του Παύλου σε θανάτους μελών της χριστιανικής κοινότητας (Α΄ Θεσ. 4,13). Τα επιχειρήματα αυτά, όπως και αρκετά άλλα, είναι ισχυρά όχι όμως απόλυτα πειστικά.
Ο Παύλος με το κήρυγμά του ήταν να γνωρίσει στους ακροατές του τον Ιησού Χριστό, ο οποίος έπαθε και αναστήθηκε για τη σωτηρία του ανθρώπου και να τους πληροφορήσει ότι στο πρόσωπο του Χριστού πραγματοποιήθηκαν οι υποσχέσεις της Π. Διαθήκης. Γι’ αυτό το λόγο ο Παύλος διάλεξε ως θέμα της ομιλίας του,  το 53 κεφάλαιο του προφήτη Ησαΐα (53, 3-8)  για τα πάθη του Μεσσία[30]. Ένα άλλο κεντρικό θέμα της παύλειας θεολογίας ήταν η αναμονή της δευτέρας παρουσίας του Χριστού, ο οποίος θα λυτρώσει τους πιστούς «εκ της οργής της ερχομένης», όπως προκύπτει από την Α΄ Θεσ. (1,10). Κατά την παύλεια θεολογία ο αμαρτωλός άνθρωπος, είτε εθνικός είτε Ιουδαίος, είναι αντικείμενο της θείας οργής. Το σχέδιο του Θεού, όμως είναι σχέδιο ευσπλαχνίας και μπορούν όλοι να σωθούν, αν μετανοήσουν κατά την ερμηνεία των πατέρων[31]. Ο Χριστός όμως με το σταυρικό του θάνατο και την ανάστασή του προλαβαίνει για τους πιστούς την οργή των εσχάτων χρόνων[32].  Στο στίχο 10 «και αναμένειν τον υιόν αυτού εκ των ουρανών, ον ήγειρεν εκ των νεκρών, Ιησούν τον ρυόμενον ημάς εκ της οργής της ερχομένης» ο Παύλος τοποθετεί το «αναμένειν», το οποίο είναι χαρακτηριστικό της σταθερής ελπίδας των Θεσσαλονικέων στον ερχομό του Χριστού.  Η αφοσίωση των πιστών στο Θεό που εκφράζεται με τη φράση «δουλεύειν Θεώ», είναι ένα προϊόν της αγάπης των Θεσσαλονικέων, γιατί γίνεται με τη δική τους θέληση και το «αναμένειν τον υιόν αυτού» είναι η «υπομονή της ελπίδος» στη δευτέρα παρουσία του Χριστού.
Ο Παύλος ήδη στην αρχή της Α΄ Θεσσαλονικείς επιστολή (1, 3-8), κάνει λόγο με πολύ ενθουσιασμό για την πίστη των Θεσσαλονικέων[33]. Τους χαρακτηρίζει «…τύπον πάσιν τοις πιστεύουσιν εν τη Μακεδονία και εν τη Αχαΐα» (1,7) και λέγει ότι ο απόηχος της πίστης τους ξεπέρασε τα όρια της Μακεδονίας και της Αχαΐας και έγινε γνωστός∙ «αφ’ υμών γαρ εξήχηται ο λόγος του κυρίου ου μόνον εν τη Μακεδονία και εν τη Αχαΐα, αλλ’  εν παντί τόπω…» (1,8).  Με το ρ. «εξήχηται» ο Παύλος θέλει να εξάρει την ορμητικότητα, τη δύναμη και την ταχύτητα, με τα οποία διαδόθηκε «ο λόγος του κυρίου» από τους χριστιανούς της Θεσσαλονίκης, ενώ με το «εν παντί τόπω» τονίζει την έκταση, την οποία έλαβε η νέα κατάσταση που δημιούργησε στη Θεσσαλονίκη το κήρυγμά του.
Η μεγάλη επιτυχία του έργου του Παύλου στη Θεσσαλονίκη εξόργισε τους Ιουδαίους, οι οποίοι «προσλαβόμενοι των αγοραίων άνδρας τινάς πονηρούς και οχλοποιήσαντες εθορύβουν την πόλιν» (Πρξ. 17,5). Αναζήτησαν τον Παύλο και τους συνεργάτες του στο σπίτι του Ιάσονα[34] και «μη ευρόντες δε αυτούς έσυρον Ιάσονα και τινάς αδελφούς επί τους πολιτάρχας βοώντες ότι οι την οικουμένην αναστατώσαντες ούτοι και ενθάδε πάρεισιν, ους υποδέδεκται Ιάσων» (Πρξ. 17, 6-7).  Ίσως λόγω της αυξημένης εξουσίας που είχαν οι πολιτάρχες[35] μέσα στις μακεδονικές πόλεις καθώς και των δικαστικών τους αρμοδιοτήτων, το οργισμένο πλήθος, σύμφωνα με τη διήγηση των Πράξεων, οδήγησε τον Παύλο και τους συνεργάτες του μπροστά σ’ αυτούς (Πρξ. 17, 6-8).  Η κατηγορία που διατύπωσαν εναντίον των φιλοξενούμενων του Ιάσονα ήταν πολιτική (Πρξ. 17,7). Αυτό συγκλόνισε «τον όχλον και τους πολιτάρχας» (Πρξ. 17,7) αλλά το θέμα διευθετήθηκε, δηλ. ο Ιάσονας πλήρωσε ικανοποιητική εγγύηση και αφέθηκε ελεύθερος. Μετά από όλα αυτά τα γεγονότα οι νέοι χριστιανοί φρόντισαν να φυγαδεύσουν τον Παύλο με τους συνεργάτες του στη Βέροια για να συνεχίσει εκεί το ιεραποστολικό του έργο.
Όσο αφορά την πολεμική που δέχτηκε ο Παύλος, αν προέρχονταν αποκλειστικά από Ιουδαίους, ενδεχομένως να το ανέφερε στην επιστολή του, όπως κάνει στο 2,14εξ, όταν υπαινίσσεται τις διώξεις που εκείνοι προκάλεσαν εναντίον του. Στην συγκεκριμένη περίπτωση ο Παύλος κατηγορήθηκε ότι επισκέφτηκε τη Θεσσαλονίκη για ιδιοτελείς σκοπούς και ότι δεν διέφερε από τους άλλους ομιλητές που ερχόταν στην πόλη. Σ’ αυτό το σημείο πρέπει να ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι η συχνή παρουσία στην πόλη ρητόρων, μάγων, φιλοσόφων κάθε ειδικότητας, προελεύσεως και ικανότητας δημιουργούσε στους κατοίκους της Θεσσαλονίκης κάποια δυσπιστία απέναντί τους. Ήταν αναπόφευκτο να εντάξουν και τον Παύλο στην ίδια κατηγορία και να διατυπώσουν τις επιφυλάξεις τους για την αγνότητα των προθέσεων και την ανυστεροβουλία του. Το πιο πιθανό είναι ότι Ιουδαίοι και εθνικοί με τις διάφορες συζητήσεις που έκαναν μεταξύ τους έβρισκαν επιχειρήματα και κατηγορίες εναντίον του Παύλου επιδιώκοντας αφ’ ενός να μειώσουν την αξία του κηρύγματος και αφ’ έτερου να κλονίσουν την πίστη των νεοφώτιστων[36].
Η βίαιη απομάκρυνση του Παύλου από τη Θεσσαλονίκη άφησε ημιτελές το έργο του. Διαρκώς η σκέψη του βρισκόταν στους νέους χριστιανούς της Θεσσαλονίκης και γι’ αυτό το λόγο στέλνει από την Αθήνα τον Τιμόθεο∙ «εις το στηρίξαι υμάς και παρακαλέσαι υπέρ της πίστεως υμών», ώστε «μηδένα σαίνεσθαι εν ταις θλίψεσιν ταύταις»[37].  Η χρήση των δύο συνώνυμων ρημάτων «στηρίξαι» και «παρακαλέσαι» δείχνει τη βαρύτητα που έχει το περιεχόμενό τους να διατηρήσουν οι χριστιανοί της Θεσσαλονίκης σταθερή την πορεία τους στην πίστη. Ενώ στο στίχο 3 με το ρ.  «σαίνεσθαι» θέλει να τονίσει στους πιστούς ότι η αποστολή του Τιμόθεου[38] σ’ αυτούς ήταν να φροντίσει, ώστε κανένας να μη κλονίζεται και να μη μετακινείται από την πίστη του∙ «εν ταις θλίψεσιν ταύταις». Πράγματι οι πιστοί συνάντησαν ποικίλες αντιδράσεις από το περιβάλλον τους, οι οποίες εκδηλώνονταν με διώξεις και κοινωνικούς κατατρεγμούς. Η επιστροφή του Τιμόθεου από τη Θεσσαλονίκη και τα καλά νέα που έφερε, έδωσαν θάρρος, παρηγοριά, δύναμη και τόνωση του ηθικού στον Παύλο και τους συνεργάτες του για να ξεπεράσουν ανάλογες δυσκολίες και στην Κόρινθο[39].
Η σταθερότητα στην πίστη τους[40], η αγάπη για τον Παύλο[41], η καρτερικότητα στις θλίψεις[42], η αγάπη προς όλους τους αδελφούς «τους εν όλη τη Μακεδονία»[43]  και η τήρηση των υποδείξεων του «το πως δει υμάς  περιπατείν και αρέσκειν Θεώ»[44]  οδήγησαν τον Παύλο στο να τους χαρακτηρίσει μιμητές του και μιμητές «του Κυρίου»[45],  μιμητές «των εκκλησιών του Θεού…»[46] και «τύπον πάσιν τοις πιστεύουσιν εν τη Μακεδονία και εν τη Αχαΐα»[47].  Άλλωστε σε πολλά σημεία της πρώτης προς Θεσσαλονικείς επιστολής του ο Παύλος βρίσκει την ευκαιρία να εκφράσει την αγάπη του για τους χριστιανούς της πόλεως∙ «ούτως ομειρόμενοι υμών ευδοκούμεν μεταδούναι υμίν ου μόνον το ευαγγέλιον του Θεού αλλά και τας εαυτών ψυχάς, διότι αγαπητοί ημίν εγενήθητε».[48] Με αυτά το λόγια ο Παύλος τονίζει το μέγεθος της θελήσεως και της επιθυμίας να δώσει στους Θεσσαλονικείς το μήνυμα του ευαγγελίου και μαζί μ’ αυτό και την ίδια του την ψυχή, δηλαδή το κήρυγμα του Παύλου δεν είναι μια πληροφόρηση, μια απλή αγγελία αλλά μια μετάγγιση ενός βιώματος, ενός νέου ήθους, το οποίο πηγάζει από τη μεταμορφωμένη καρδιά του Παύλου[49].
Παράλληλα ο Παύλος επαινώντας τους Θεσσαλονικείς δεν τους αφήνει την εντύπωση ότι έχουν επιτύχει το τέλειο αλλά τους προτρέπει για περισσότερη προσπάθεια, ενώ αναφέρεται σε πολλές ελλείψεις που παρουσιάζουν.
Ο Παύλος σαν δυνατός θεολόγος αλλά και σαν καλός ψυχολόγος γνωρίζει τη δύναμη της συνήθειας στη ζωή των ανθρώπων. Έτσι μια παράδοση αιώνων και ένας καθιερωμένος τρόπος  ζωής με πολλές αμαρτωλές συνήθειες δεν είναι εύκολο να ξεπεραστούν αμέσως. Επομένως χρειάζεται μια σταθερή προσήλωση στη νέα πίστη  και στη νέα ζωή, απόλυτη ηθική καθαρότητα τόσο στο σώμα όσο και στη ψυχή. Ο Παύλος πιστεύει ότι υπήρχαν στιγμές νοσταλγίας  για τους νέους πιστούς της Θεσσαλονίκης και γνωρίζοντας τη υποσυνείδητη δύναμη του παρελθόντος τονίζει ότι η νέα πίστη απαιτεί ηθική καθαρότητα∙ «τούτο γαρ εστί το θέλημα του Θεού, ο αγιασμός υμών, απέχεσθαι υμάς από της πορνείας»[50].

Ο Παύλος θεωρούσε ότι για να πλησιάσει κανείς το Χριστό αφήνοντας την προπαγάνδα των Ιουδαίων ή τον πανθεϊσμό των ειδωλολατρών έπρεπε να γίνει μια προπαρασκευή. Ως πρώτο βασικό στοιχείο ο Παύλος θεωρούσε την εμβάθυνση της Αγίας Γραφής.   Με τη βαθιά μελέτη των κειμένων της Αγίας Γραφής είναι δύσκολο ο κάθε νεοφώτιστος να επιστρέψει στις παλιές συνήθειες και επομένως  αποτελούσε τον απλούστερο και ασφαλέστερο δρόμο.  Ως δεύτερο στοιχείο ο Παύλος απαιτούσε μια έντιμη νοσταλγία για την αλήθεια. Στη Θεσσαλονίκη υπήρχαν άνθρωποι που δέχτηκαν το λόγο του Θεού∙ «παραλαβόντες λόγον ακοής παρ’ ημών του Θεού εδέξασθε ου λόγον ανθρώπων…»[51].  Στο στίχο αυτό ο Παύλος χρησιμοποιεί τα ρήματα «παραλαμβάνειν» και «δέξασθαι» για να εκφράσει την ευμενή ανταπόκριση των ακροατών του στη μετάδοση του κηρύγματός του και για να δηλώσει με το σχήμα παραλαμβάνειν-παραδιδόναι[52] τη γνησιότητα και την αυθεντικότητα της διδασκαλίας του, καθώς και την υποχρέωση του παραλαβόντος να παραδίδει στον κόσμο ανόθευτο το ευαγγέλιο του Θεού. Η ουσία βρίσκεται στο γεγονός ότι οι Θεσσαλονικείς κατανόησαν σωστά το κήρυγμα και το έκαναν βίωμά τους ως λόγο Θεού. Το τρίτο  στοιχείο είναι ο φόβος μπροστά στο θείο[53], αν και στην αρχή ήταν (δηλ. ο φόβος)  ανακατεμένος με δεισιδαιμονίες, όπως στην περίπτωση του αρχιδεσμοφύλακα  των Φιλίππων.
Τέλος, αξίζει να σημειώσω ότι οι διωγμοί δεν στάθηκαν ικανοί να σταματήσουν το κήρυγμα του Παύλου αλλά αποτέλεσαν πηγή δύναμης στο να μεταφερθεί το μήνυμα του ευαγγελίου∙ «ου μόνον εν τη Μακεδονία και εν τη Αχαΐα, αλλ’ εν παντί τόπω…» [54]. Επομένως, η πόλη της Θεσσαλονίκης αποτελεί ένας από τους βασικούς σταθμούς όχι μόνο για το κήρυγμα του Παύλου αλλά και για όλη την πνευματική ιστορία της Ευρώπης. (Αντωνία Κ.)

Αφιέρωμα : Απόστολος Παύλος - Από τη Θεσσαλονίκη στην οικουμένη (Σαββίνα Ερ.)

Ο απόστολος των εθνών έκλεψε την καρδιά της Θεσσαλονίκης και με ιδιαίτερη ευγένεια τη μεταμόρφωσε πνευματικά, καθοριστικά και αμετάκλητα, και έτσι αυτός θα είναι εσαεί ο πνευματικός μέντορας και καθοδηγητής της -όπως βεβαίως και σύμπαντος του κόσμου και της οικουμένης.
Διά της Χρυσής Πύλης της Θεσσαλονίκης, ο άλλοτε διώκτης των χριστιανών Ιουδαίος Σαούλ και στη συνέχεια καταδιωκόμενος ως στασιαστής και ανατροπέας του πολιτεύματος και του κατεστημένου χριστιανός Παύλος, διαμόρφωσε όσο κανένας άλλος τον ευρύτερο κόσμο του ευρωπαϊκού και κατ' επέκταση ολόκληρου του δυτικού πολιτισμού.
Οι λόγοι του και η μαρτυρία του στον κόσμο όμως δεν έπαψαν και σήμερα να είναι επίκαιροι, αφού βλέπουμε πως σύγχρονες και νέες ιδεολογίες μοιάζουν να αποτελούν απλώς ένα κομμάτι από το κήρυγμά του. Μόνο που ο απόστολος της αγάπης ζούσε και κήρυττε το όλο, το καθολικό, το πανανθρώπινο και το αναστημένο.
Η Θεσσαλονίκη και οι πολίτες της μνημονεύονται καθημερινά σε όλες τις γλώσσες και από όλα τα έθνη και τους λαούς του κόσμου μέσω της ανάγνωσης της Καινής Διαθήκης. Για το λόγο αυτό η πόλη χρωστά στον διαπρύσιο κήρυκά της -γιατί όχι και στον αποκλειστικό και συνεπέστατο διαφημιστή της- μεγάλες χάριτες και τεράστιες οφειλές, αφού κανένα διαφημιστικό κονδύλιο δεν θα μπορούσε να καλύψει τις υπηρεσίες που της παρέχει κάθε μέρα και για 20 συναπτούς αιώνες ο απόστολος των εθνών.
Η Θεσσαλονίκη και οι Θεσσαλονικείς όμως φαίνεται πως στηρίζονται στη δεδομένη -είναι αλήθεια- φιλοτιμία του εκ των πρωτοκορυφαίων αποστόλων και έτσι σχεδόν κανένας δεν νοιάζεται να του προσφέρει έστω κάποιο συμβολικό αντίδωρο. Είναι βεβαίως γνωστό πως σχετικά πρόσφατα παρ' ολίγον να χάσει και έναν απόμερο δρόμο που φέρει το όνομά του. (Ας μην αναφέρουμε σε ποιον ήθελαν να τον αφιερώσουν!) Εκτός και αν ήθελαν να του χαρίσουν κάποιον μεγαλύτερο και κεντρικότερο δρόμο. Όπως για παράδειγμα να φιλοξενηθεί πλάι στην ονομασία του αρχαίου δρόμου που τον έφερε στην πόλη και να έχουμε δηλαδή την οδό "Εγνατίας - Αποστόλου Παύλου". Τι πιο ωραίο! Και η νυν αποστόλου Παύλου να πάρει το όνομα των συνεργατών και συγκοπιαστών του αποστόλων Σίλα και Τιμοθέου.
Και όσο για τον πλούτο που θα έφερνε στη Θεσσαλονίκη η ανάπτυξη του προσκυνηματικού τουρισμού γύρω από το όνομα του αποστόλου των εθνών δεν θα ήταν μόνο τεράστιος και μόνο υλικός. Άλλωστε αυτή η ανοιχτωσιά και η ευρυκάρδια αλληλοπεριχώρηση ήταν δικό του κήρυγμα: Ουκ ένι Ιουδαίος ουδέ Έλλην, ουκ ένι δούλος ουδέ ελεύθερος, ουκ ένι άρσεν και θήλυ.

Για να διαβάσετε το αφιέρωμα σε μορφή pdf πατήστε εδώ

* Στη φωτογραφία Απόστολος Παύλος, έργο Αντρέι Ρουμπλιόφ. 

ΠΗΓΗ :  http://www.makthes.gr/news/arts/90603/

Διαλέξτε μία πόλη της Ελλάδας όπου δίδαξε ο απόστολος Παύλος στη Β' Περιοδεία.

1. Κ. Πανορμίτης - Λ. Σάββας, Μαρία Κ. - Θεμελίνα Ζ., Νικηφόρος Αθ. -  Απολλωνία 

Νότια της λίμνης Βόλβης σε απόσταση 30 χλμ. από το Στρυμωνικό Κόλπο βρίσκεται η Απολλωνία, η παζαρούδα όπως την γνωρίζουν οι ντόπιοι, ένας οικισμός κατοικημένος από την αρχαιότητα. Ιδρύθηκε το 432 π.Χ. όταν ο βασιλιάς της Μακεδονίας Φίλιππος Α' προέτρεψε τους Χαλκιδείς των παραλιών να αποστατήσουν από τους Αθηναίους, υποδεικνύοντάς τους την Απολλωνία για να κατοικήσουν.
Στην Απολλωνία διανυκτέρευσε και δίδαξε ο Απόστολος Παύλος κατευθυνόμενος στην Αμφίπολη στη Θεσσαλονίκη. Η προφορική τοπική παράδοση συνδέει ένα τόπο, έναν απλό βράχο έξω από το σημερινό χωριό, απέναντι από το οποίο σώζεται σήμερα ένα τουρκικό λουτρό με το βήμα όπου κήρυξε ο Απόστολος Παύλος.
Ο Βράχος αυτός βρίσκεται στην σκιά ενός υπεραιωνόβιου πλάτανου, ο οποίος κηρύχθηκε το 1985 ως διατηρητέο μνημείο της φύσης.
Δεν υπάρχουν ξεκάθαρες πληροφορίες από την Καινή Διαθήκη για πιθανό κήρυγμα του Απόστολου Παύλου και ίδρυση Εκκλησίας στην πόλη. Ωστόσο, το γεγονός ότι σίγουρα διανυκτέρευσε στην Απολλωνία, αλλά και η αναφορά του απόστολου Πέτρου σε πολλές εκκλησίες στην Μακεδονία μας οδηγούν με βεβαιότητα στο συμπέρασμα ότι ο Απόστολος Παύλος πράγματι κήρυξε τον Χριστιανισμό στην Απολλωνία.

Ομαδοσυνεργατική διδασκαλία – Ομάδα 4 – Η Ορθοδοξία στην Νότια Κορέα

Θέμα Εργασίας :  α) Πληροφορίες για την Ορθόδοξη Ιεραποστολή στην Κορέα

β) Ποιες επιδράσεις είχε η περιοχή της χώρας που δέχτηκε την ορθόδοξη πίστη; Ποια διαφορά έχει η περιοχή που δεν την δέχτηκε; Πώς επηρεάζει η ορθόδοξη ιεραποστολή τους διαφορετικούς πολιτισμούς και τις διαφορετικές νοοτροπίες; Ποιες συνέπειες εμφανίζονται στη ζωή των ανθρώπων που συναντούν τον ορθόδοξο τρόπο ζωής; Δικαιολογήστε τη γνώμη σας.


Η ιστορία της Ορθοδοξίας στην Κορέα ξεκινά το 1900 όταν το Πατριαρχείο της Μόσχας στέλνει ιεραποστολικό κλιμάκιο, το οποίο το 1903 κατασκευάζει ναό στη Σεούλ και το 1911-13 προχωρά στην χειροτονία δύο Ιθαγενών κληρικών. Το 1910 δέχονται οι ορθόδοξοι χριστιανοί διώξεις λόγω της  Ιαπωνίας. Το 1921 σταματά η βοήθεια της ορθόδοξης Εκκλησίας από τη Ρωσία. Το 1946 η εκκλησία μειώνεται σε επίπεδο ενορίας. Το 1947 χειροτονείται τρίτος ιθαγενής ιερέας, ο οποίος μένει μοναδικός ιερέας στην Νότια Κορέα και τελικά το 1950 εξαφανίζεται. Το 1953 οργανώνεται ξανά η ενορία της Σεούλ. Το 1954 χειροτονείται ιθαγενής ιερέας από την Αρχιεπισκοπή Ιαπωνίας.

Αγγελική Κ., Γ1

Τα κύρια σημεία της ενότητας 5. Ο πρώτος διωγμός των χριστιανών είναι :

1.  Οι απόστολοι άρχισαν το κήρυγμα και τα θαύματα στα Ιεροσόλυμα παρά τις διώξεις και τις φυλακίσεις από το Ιερατείο των Ιεροσολύμων.
2. Ο Διάκονος Στέφανος κήρυξε στους συμπατριώτες του για το ξεπέρασμα του Νόμου του Μωϋσή και την ερμηνεία του μέσα από το μήνυμα του Χριστού. Έγινε ο πρώτος μάρτυρας της Εκκλησίας (Πρωτομάρτυρας), αφού θανατώθηκε με λιθοβολισμό.
3. Ο διωγμός μετά το θάνατο του αγίου Στεφάνου οδήγησε στην έναρξη του κηρύγματος προς τους Εθνικούς.
4. Στα Ιεροσόλυμα η Εκκλησία συνέχισε το έργο της για τρεις ακόμα δεκαετίες, ώσπου ο άγιος Ιάκωβος ο αδελφόθεος και επίσκοπος της κοινότητας των Ιεροσολύμων σκοτώθηκε όταν τον έρριξαν με εντολή του Ηρώδη από την στέγη του Ναού των Ιεροσολύμων. Από τότε η Εκκλησία των Ιεροσολύμων άρχισε σταδιακά να μαραζώνει.

Γιάννης Μουσ., Γ2

  Ταινία με θέμα τον Απόστολο Παύλο και τη ζωή του σε δύο συνέχειες!

<iframe width="640" height="360" src="//www.youtube.com/embed/4zMbxsbkyI0?feature=player_embedded" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>

και,
<iframe width="640" height="360" src="//www.youtube.com/embed/xZmCNNM1Yow?feature=player_embedded" frameborder="0" allowfullscreen></iframe>

 Σχόλια στην ταινία :
Αντωνία Κ., Γ1 : Υπάρχουν αναχρονισμοί και ανακρίβεια χρονική, γιατί οι απόστολοι είναι φοβισμένοι, επειδή ακόμα δεν έχει γίνει η Πεντηκοστή, ενώ δείχνουν ότι ο Απόστολος Παύλος βρίσκεται στην Ιερουσαλήμ. Ο απόστολος Παύλος δεν βρίσκεται στην Ιερουσαλήμ την εποχή της Πεντηκοστής, αλλά στην Ταρσό.
Μετά την Πεντηκοστή, παίρνουν θάρρος και κηρύττουν χωρίς να φοβούνται πλέον. Παρουσιάζουν τον Πέτρο και τον Ιωάννη να έχουν ενοχές και αμφιβολίες για το αν πρέπει να κάνουν καλά τον παράλυτο πριν την Πεντηκοστή, ενώ οι Πράξεις των Αποστόλων μας αναφέρουν ότι το περιστατικό έγινε μετά την Πεντηκοστή και χωρίς αναστολές, με βεβαιότητα έκαναν καλά τον παραλυτικό. Όλοι οι μαθητές βρίσκονταν στο Ναό του Σολομώντος και όλοι μαζί πιάστηκαν μετά την Πεντηκοστή και κήρυξαν το Χριστό, όπου τους έπιασαν οι ιερείς του Ναού.
Το σημείο αναγνώρισης των μαθητών του Χριστού επίσης είναι αναχρονισμός, μια και δεν είχαν τέτοιο σημάδι αναγνώρισης μεταξύ τους οι χριστιανοί παρά αφού πήραν το όνομά τους στην Αντιόχεια με κοροϊδευτικό νόημα αρχικά. Το ψάρι είναι σημείο αναγνώρισης των χριστιανών των μεγάλων διωγμών εναντίον τους γιατί τα αρχικά της αρχαίας ελληνικής γλώσσας είναι : ΙΧΘΥΣ : Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ.
Στην ταινία, προτεστάντικη εκδοχή της Πεντηκοστής, ο ήχος και η πνοή του ανέμου φαίνονται, μεταμορφώνονται σε φωτιά στους φανοστάτες αλλά δεν μερίζεται σε γλώσσες φωτιάς στους μαθητές. Φαίνεται μόνο φως που φωτίζει τους μαθητές σαν σημάδι ερχομού του Αγίου Πνεύματος.
Η βάπτιση που δείχνουν είναι προτεσταντική γιατί ραντίζουν οι μαθητές το κεφάλι των βαπτισμένων και δεν τους βυθίζουν κάτω από το νερό, όπως είναι σωστό ορθόδοξα, γιατί ο αμαρτωλός άνθρωπος πρέπει να θάβεται σαν σε τάφο, κάτω από το νερό, κι ο νέος άνθρωπος αναδύεται με τη ζωή του Αγίου Πνεύματος να ζει πλέον.
Σαν σύνολο με έπεισε γιατί δείχνει τον απόστολο Παύλο να θυσιάζει τη ζωή του ολόκληρη και να πεθαίνει τελικά για το Χριστό.

Εργά Σαββίνα : Μου έκανε εντύπωση το θαύμα που δείχνει ότι ο άγγελος έβγαλε από τη φυλακή τους μαθητές και εκείνοι γύρισαν ξανά στο Ναό της Ιερουσαλήμ και δίδασκαν το κήρυγμα του Δασκάλου τους. Μας πείθει η ταινία γιατί μας δίνει μια ατμόσφαιρα πώς θα ήταν η εποχή της πρώτης εποχής μετά την Ανάληψη του Κυρίου και την Πεντηκοστή (είδαμε το πρώτο μέρος μόνο της ταινίας). Μου έκανε εντύπωση ότι ο απόστολος Πέτρος δεν σταμάτησε να διδάσκει παρόλες τις διώξεις, παρόλο που ήταν φτωχός, αγράμματος, άσημος. Είχε όμως το Άγιο Πνεύμα να τον φωτίζει εκείνον και τους αποστόλους.

Ραούλ Φολερώ

Ο Φολερώ γεννήθηκε στη Νεβέρ στις 17 Αυγούστου 1903 και πέθανε στο Παρίσι στις 6 Δεκεμβρίου 1977. Ήταν συγγραφέας και δημοσιογράφος γαλλικών, δημιουργός της Παγκόσμιας Ημέρας του αγώνα κατά της λέπρας. Έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο: «Αν ο Χριστός χτυπήσει αύριο την πόρτα σας, θα τον αναγνωρίσετε;» Γιατί ο Χριστός βρίσκεται στο πρόσωπο του κάθε συνανθρώπου, ασχέτως το χρώμα, τη θρησκεία ή την καταγωγή του. Σκοπός του ήταν, με αυτό το βιβλίο να μας δείξει, όπως έκανε και ο Απόστολος Παύλος, ότι δεν πρέπει να κάνουμε διακρίσεις, πρέπει μέσα από τη δική μας αγάπη να βλέπουμε το πρόσωπο του ταπεινού και απλού ανθρώπου ως εικόνα του Θεού.  

Οι μαθητές:

Θεμελίνα Καμπουράκη

Άγγελος Κυράννης

Νικόλας Καλούδης

Γιάννης Νίννης

Πόπη Λούκα

Ραούλ Φολερώ, του Γιάννη Ν.

Ο Ακαδημαϊκός και Ιεραπόστολος Ραούλ Φολερώ γεννήθηκε στη Νεβέρ της Γαλλίας το 1903. Σπούδασε νομικά. Ασχολήθηκε με το Γαλλικό Θέατρο, τη συγγραφή θεατρικών έργων και την ποίηση. Στην ηλικία των 25 ετών σε κάποιο ταξίδι του στην Αφρική, γνώρισε τους χανσενικούς (λεπρούς). Από τότε διαπιστώνοντας πως οι χανσενικοί αποτελούν την πιο "θλιβερή μειονότητα", αποφάσισε να αφιερώσει όλη την υπόλοιπη ζωή του για την κοινωνική αποκατάσταση αυτών των δεκαπέντε εκατομμυρίων ανθρώπων, που η άγνοια, ο εγωϊσμός και η δειλία μας τους έκαναν λεπρούς. Έκανε πενήντα φορές το γύρο της γης, ξεσηκώνοντας λαούς και έθνη για μια καινούρια αντιμετώπιση της ασθένειας, που ονομαζόταν λέπρα και για την οποία υπήρχε γιατρειά!

Ο Ραούλ Φολερώ πέθανε στις 6 Δεκεμβρίου του 1977.

Ο Ραούλ Φολερώ αναρωτιόταν  πότε θα αρχίσουμε να είμαστε πραγματικοί χριστιανοί. Ίσως γιατί έβλεπε ανθρωπους να σκέφτονται πιο πολύ τον εαυτό τους και όχι τους άλλους. Έλεγε πως γι αυτούς η θρησκεία έγινε ένα είδος ασφαλιστικής εταιρείας εναντίον του "αιωνίου πυρός".

Ο ίδιος προσευχόταν για τον εαυτό του : 

"Κύριε θα ήθελα τόσο να βοηθήσω τους άλλους να ζήσουν χωρίς την προσβλητική ελεημοσύνη μιας στείρας συμπάθειας".

Ο Ραούλ Φολερώ έλεγε πως μέσα στην καρδιά κάθε ανθρώπου υπάρχουν γόνιμοι θησαυροί αγάπης και προέτρεπε τους νέους ανθρώπους να ασχοληθούν. "Εσείς θα τους κάνετε να αναβλύσουν".

"Η μεγαλύτερη δυστυχία που μπορεί να σας βρει είναι να μην γίνετε χρήσιμοι σε κανένα, να μη χρησιμεύει  σε τίποτε η ζωή σας".

 

Ομαδοσυνεργατική Μέθοδος Διδασκαλίας - Ομάδα 1 - "Φλόγα"

1. Κ. Πανορμίτης - Λ. Σάββας, Μαρία Κ. - Θεμελίνα Ζ., Νικηφόρος Αθ.

       Θέμα Εργασίας : α) Πληροφορίες για τις οργανώσεις υποστήριξης παιδών με καρκίνο "ΕΛΠΙΔΑ", και "ΦΛΟΓΑ". β) Ποια σχέση έχουν με την ιεραποστολή οι οργανώσεις αυτές; ποια στοιχεία της ιεραποστολής διαθέτουν; Δικαιολογήστε την άποψή σας

ΕΛΠΙΔΑ

Η ιεραποστολική δράση της Μαριάννας Β. Βαρδινογιάννη με την οργάνωση που ίδρυσε και ονόμασε "ΕΛΠΙΔΑ" βοηθάει εδώ και είκοσι χρόνια τα παιδιά που έχουν καρκίνο. Όλα τα μέλη του Συλλόγου έχουν αναλάβει μία και μόνη δέσμευση : πώς μέσα στον κόσμο που αλλάζει, μέσα στη νέα Ευρώπη που γεννιέται, η ελπίδα για μια καλύτερη ζωή για το άρρωστο παιδί θα μένει πάντα ζωντανή.

 Ιστορικό Ίδρυσης

Αυτό που οδήγησε τους γονείς να ιδρύσουν τη Φλόγα ήταν  η επιτακτική ανάγκη για βελτίωση της ιατρικής, ψυχικής και κοινωνικής φροντίδας των παιδιών τους. Η Φλόγα ιδρύθηκε το 1982 από ελάχιστους γονείς, στο Νοσοκομείο Αγλαία Κυριακού με τη βοήθεια των γιατρών και των νοσηλευτών. Πρόσφατα με τροποποίηση στο καταστατικό  η Φλόγα έγινε Σύλλογος γονιών παιδιών και εφήβων. Σήμερα η Φλόγα είναι Πανελλήνιος Σύλλογος και αγκαλιάζει χιλιάδες οικογένειες σε όλη την Ελλάδα με αιρετούς εκπροσώπους στις περισσότερες περιφέρειες της χώρας.

Οι στόχοι μας

27 χρόνια δίπλα στο παιδί με καρκίνο. Διεκδικούμε : Ουσιαστική παρουσία και δυνατότητα παρέμβασης στα θέματα της ιατρικής ψυχικής και κοινωνικής φροντίδας των παιδιών μας. Στις βασικές επιδιώξεις μας περιλαμβάνονται :

• Θεσμικό πλαίσιο που να διέπει τη νοσηλεία του παιδιού.
• Εκπαίδευση παιδιάτρων στα ογκολογικά τμήματα.
• Λειτουργία ακτινοθεραπευτικού κέντρου για παιδιά.
• Φροντίδα εφήβων στα παιδιατρικά νοσοκομεία.
• Ψυχολογική στήριξη των οικογενειών.
• Σαφής, ειλικρινής ενημέρωση του γονιού.
• Κοινωνική φροντίδα.
• Ενημέρωση της κοινής γνώμης για τον καρκίνο στο παιδί.

Η Φλόγα θα συνεχίσει :

• Όσο ο καρκίνος σκοτώνει το ένα από τα τρία παιδιά που νοσούν.
• Όσο ο καρκίνος θεωρείται επάρατος και όσο ο λαός μας φοβάται ακόμα και να προφέρει το όνομα του.
• Όσο η πολιτεία δεν ανταπεξέρχεται ικανοποιητικά στις υποχρεώσεις της.

Καταστατικό

Σωματείου με την επωνυμία :  ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΓΟΝΙΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΕ ΝΕΟΠΛΑΣΜΑΤΙΚΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ «Η ΦΛΟΓΑ» ΤΡΟΠΟΠΟΙΗΣΗ  25-2-2007 ΚΕΦΑΛΑΙΟ Α΄ ΑΡΘΡΟ 1 Ίδρυση Ιδρύεται Σωματείο,  μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα,  με την επωνυμία «Σύλλογος Γονιών παιδιών με νεοπλασματική ασθένεια – Η ΦΛΟΓΑ με έδρα τον Δήμο της Αθήνας. ΑΡΘΡΟ 2 Σκοπός του Συλλόγου είναι:

1. Η προάσπιση και προώθηση με κάθε νόμιμο τρόπο των ιατρικών, ηθικών, κοινωνικών και υλικών συμφερόντων των παιδιών και εφήβων και των οικογενειών τους.
2. Η συμπαράσταση και κάθε μορφής βοήθεια προς τις οικογένειες των παιδιών και εφήβων με  νεοπλασματική ασθένεια.
3. Η αντιμετώπιση ειδικών προβλημάτων μέσα στις οικογένειες που έχουν παιδιά με νεοπλασματική ασθένεια στα νοσοκομεία καθώς και στο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο.
4. Η ενημέρωση και η διαφώτιση των μελών του και της Ελληνικής κοινωνίας γενικότερα, πάνω στις νεοπλασματικές ασθένειες, τα προβλήματα που δημιουργούνται στα παιδιά και τις οικογένειες τους από αυτές και την κατάσταση και προοπτικές που υπάρχουν για τα θέματα αυτά, σε όλο τον κόσμο.
5. Η ίδρυση και οργάνωση εξειδικευμένων και άρτια εξοπλισμένων νοσηλευτικών μονάδων για παιδιά στην χώρα μας, η διασφάλιση της χρηματοδότησης τους και η επιδίωξη νομοθετικής ρύθμισης θεμάτων σχετικά με τις νεοπλασματικές ασθένειες στα παιδιά.
6. Η δημιουργία, οργάνωση και λειτουργία μονάδων ή υπηρεσιών για την ιατρική, ψυχική και κοινωνική φροντίδα των παιδιών με καρκίνο, όπως Παιδότοποι, η  δημιουργία Τράπεζας   και Μυελού των οστών. Οι μονάδες ή υπηρεσίες αυτές  θα εποπτεύονται και θα λειτουργούν από Επιτροπή που ορίζεται με απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της Φλόγας.

ΑΡΘΡΟ 3 Ο Σύλλογος επιδιώκει την πραγματοποίηση των σκοπών του με τα παρακάτω μέσα και ενέργειες:

1. Διαβήματα προς τους αρμόδιους Κρατικούς φορείς (Υπουργεία, Δημόσιους Οργανισμούς), τους Επιστημονικούς Συλλόγους (Ιατρικούς, Φαρμακευτικούς κλπ), κοινωνικούς φορείς καθώς και προς κάθε άλλο φορέα που έχει τη δυνατότητα να συμβάλει στην επιτυχία των στόχων του Συλλόγου.
2. Επαφή και επικοινωνία με ανάλογους φορείς  ή Συλλόγους της χώρας μας, άλλων χωρών ή διεθνείς.
3. Διοργάνωση διαλέξεων, συζητήσεων, δημοσιεύσεων και οποιωνδήποτε άλλων εκδηλώσεων κριθούν πρόσφορες.
4. Ηθική και οικονομική ενίσχυση σε όλες τις οικογένειες που έχουν παιδιά με νεοπλασματική ασθένεια.
5. Σύσταση Επιτροπών και ομάδων για την ανάλυση συγκεκριμένων προβλημάτων, εξαγωγή συμπερασμάτων σ αυτά και τον προσδιορισμό νέων βάσεων αλληλοβοηθείας και συμπαράστασης στα παιδιά και τις οικογένειες τους.
6. Γενικά, δημιουργία όλων εκείνων των όρων και προϋποθέσεων για την πραγματοποίηση στόχων του Συλλόγου, με δεδομένη την ιδιαιτερότητα των νεοπλασματικών ασθενειών, της ηλικίας των ασθενών παιδιών και της ψυχολογίας που διαμορφώνεται σ αυτά και τις οικογένειες τους, μέσα στα πλαίσια και την παράδοση της Ελληνικής κοινωνίας.

Ακόμη, το ξεπέρασμα της κοινωνικής απομόνωσης των οικογενειών με νεοπλασματικά παιδιά και τη δημιουργία καταλλήλων συνθηκών για ομαλή προσαρμογή τους στο κοινωνικό περιβάλλον – ειδικότερα το σχολείο και την γειτονιά. ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β’ ΜΕΛΗ – ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ – ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΑΡΘΡΟ 4 Τα μέλη της ΦΛΟΓΑΣ  διακρίνονται σε τακτικά, αρωγά και επίτιμα.

1. Ως Τακτικά Μέλη του Συλλόγου εγγράφονται οι γονείς και κηδεμόνες παιδιών και εφήβων  με νεοπλασματική ασθένεια.
2. Ως αρωγά Μέλη του Συλλόγου εγγράφονται τα πρόσωπα  που παρέχουν υπηρεσίες στα παιδιά με νεοπλασματικές ασθένειες (ιατρική,  ψυχική,  κοινωνική ή άλλη φροντίδα) λοιποί συγγενείς των παιδιών με νεοπλασματική ασθένεια καθώς και πρόσωπα που με οποιονδήποτε τρόπο συντελούν στην πραγματοποίηση των σκοπών του Συλλόγου.
3. Ως Επίτιμα Μέλη του Συλλόγου εγγράφονται άτομα που συντελούν στην επιτυχία των στόχων του Συλλόγου προσφέροντας ιδιαίτερες υπηρεσίες και δεν υποχρεώνονται να καταβάλουν το δικαίωμα εγγραφής και συνδρομής.

ΑΡΘΡΟ 5 Η εγγραφή των τακτικών μελών γίνεται με απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου μετά από σχετική αίτηση. ΑΡΘΡΟ 6 Επίτιμα μέλη ανακηρύσσονται από τη Γενική Συνέλευση του Συλλόγου,  μετά από πρόταση του Διοικητικού Συμβουλίου, τα άτομα που πληρούν τις προϋποθέσεις του Άρθρου 4 , αυτού του καταστατικού. ΑΡΘΡΟ 7 Κάθε μέλος έχει δικαίωμα να αποχωρήσει από το Σύλλογο. Η αποχώρηση πρέπει να γίνεται γνωστή δύο μήνες πριν την λήξη της λογιστικής χρονιάς  και πραγματοποιείται με τη λήξη της. ΑΡΘΡΟ 8 Κάθε μέλος που παραβαίνει νόμιμες υποχρεώσεις,  που απορρέουν από το Καταστατικό αυτό ή με όποιον άλλο τρόπο αντιδράει στους σκοπούς του Συλλόγου, ή δεν  καταβάλλει την καθορισμένη συνδρομή για ένα χρόνο, διαγράφεται με απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου. Ενάντια στην απόφαση αυτή το μέλος που διαγράφεται μπορεί να προσφύγει την πρώτη τακτική Γενική Συνέλευση μετά τη διαγραφή του. ΑΡΘΡΟ 9 Τα Τακτικά Μέλη έχουν όλα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που αναφέρονται στο Καταστατικό του Συλλόγου και το Νόμο, ιδιαίτερα δε:

1. Να συμμετέχουν στις Γενικές Συνελεύσεις και να παίρνουν μέρος στις αποφάσεις.
2. Να εκλέγουν τα όργανα της Διοίκησης και να εκλέγονται σε αυτά.
3. Να πληρώνουν τις συνδρομές τους.
4. Να τηρούν το καταστατικό.

Τα  Αρωγά μέλη έχουν τα ακόλουθα δικαιώματα και υποχρεώσεις:

1. Να συμμετέχουν με δικαίωμα λόγου στις Γενικές Συνελεύσεις.
2. Να πληρώνουν τη συνδρομή που ορίζεται από τη Γενική Συνέλευση.
3. Να τηρούν το καταστατικό.

Τα Επίτιμα μέλη απονέμεται ο αντίστοιχος τίτλος με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης και έχουν δικαίωμα λόγου στις συνελεύσεις του Συλλόγου. ΚΕΦΑΛΑΙΟ  Γ‘ ΑΡΘΡΟ 10 Οι πόροι του Συλλόγου αποτελούνται από το δικαίωμα εγγραφής, τις εισφορές, τακτικές και έκτακτες, καθώς και κάθε δωρεά ή κληρονομιά. Το δικαίωμα εγγραφής για κάθε μέλος ανέρχεται σε 5 €, ενώ η ετήσια εισφορά ανέρχεται σε 10 €. Με απόφαση της η Γενική Συνέλευση μπορεί να τροποποιεί τα ποσά δικαιώματος εγγραφής και της ετήσιας εισφοράς.Η ετήσια εισφορά για τα αρωγά μέλη ανέρχεται σε 50 € (χωρίς δικαίωμα εγγραφής) ΑΡΘΡΟ 11 Το Διοικητικό Συμβούλιο με πλειοψηφία αποφασίζει για την ανακήρυξη δωρητών, ευεργετών και μεγάλων ευεργετών του Συλλόγου και τα ονόματα τους καταχωρούνται σε ειδικούς πίνακες. ΚΕΦΑΛΑΙΟ Δ’ ΟΡΓΑΝΑ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΑΡΘΡΟ 12 Τα όργανα Διοίκησης του Συλλόγου είναι:

1. Η Γενική Συνέλευση των μελών του.
2. Το Διοικητικό Συμβούλιο
3. Η εξελεγκτική Επιτροπή, και
4. Το Γενικό Συμβούλιο

Προβλέπεται η δημιουργία τμημάτων στην περιφέρεια. «Τμήμα» θεωρείται κάθε «Γεωγραφική Περιφέρεια»  της χώρας.

• Για κάθε Τμήμα εκλέγονται  τρεις (3)  γονείς / κηδεμόνες, μέλη.
• Τα μέλη  των Τμημάτων εκλέγονται από τη Γενική Συνέλευση, κατά τη διεξαγωγή των αρχαιρεσιών για το Διοικητικό Συμβούλιο.
• Μέσα σε 10 μέρες από την εκλογή τους,  τα εκλεγέντα μέλη συνέρχονται σε σώμα και εκλέγεται ο «Εκπρόσωπος» του κάθε Τμήματος.
• Σε περίπτωση που δεν υπάρχουν 3 υποψήφιοι, ορίζεται προσωρινός εκπρόσωπος από το Δ.Σ., μέχρι να υπάρξουν 3 τουλάχιστον υποψήφιοι.

ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΑΡΘΡΟ 13 Η Γενική Συνέλευση είναι το ανώτερο όργανο του Συλλόγου.

1. Αποφασίζει για κάθε θέμα που προβλέπεται από το καταστατικό και το νόμο.
2. Αποφασίζει για τη λογοδοσία του Διοικητικού Συμβουλίου, τον οικονομικό απολογισμό και τον προϋπολογισμό.
3. Αποφασίζει για την τροποποίηση του καταστατικού.
4. Εκλέγει το Διοικητικό Συμβούλιο και την Εξελεγκτική Επιτροπή.
5. Αποφασίζει για την ενδεχόμενη διάλυση του Συλλόγου και γενικά για όλα τα θέματα του Συλλόγου.

ΑΡΘΡΟ 14 Η Γενική Συνέλευση συγκαλείται τακτικά μια φορά το χρόνο, μέσα στο πρώτο εικοσαήμερο του Γενάρη και έκτακτα με απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου, ή όταν το ζητήσουν το ένα πέμπτο από τα τακτικά μέλη με αίτηση τους προς το Διοικητικό Συμβούλιο, που πρέπει να αναγράφει και τα θέματα της ημερήσιας διάταξης που προτείνουν. Το Διοικητικό Συμβούλιο είναι υποχρεωμένο σε (15) μέρες από την αίτηση να αποφασίσει την σύγκληση της Γενικής Συνέλευσης. Στην Τακτική Γενική Συνέλευση γίνεται έκθεση λογοδοσίας του Διοικητικού Συμβουλίου και γίνεται απολογισμός και ο προϋπολογισμός της οικονομικής χρήσης. Σ αυτήν ανακοινώνεται και η έκθεση της Εξελεγκτικής Επιτροπής. Η Τακτική Γενική Συνέλευση κάθε δύο χρόνια εκλέγει το Διοικητικό Συμβούλιο και την εξελεγκτική Επιτροπή του Συλλόγου και τα μέλη των Τμημάτων του. Η Γενική Συνέλευση συγκαλείται με πρόσκληση του Διοικητικού Συμβουλίου, που στέλνεται στα μέλη οκτώ μέρες πριν την ημερομηνία που ορίζεται η Γενική Συνέλευση και τοιχοκολλείται στα γραφεία του Συλλόγου. Στην πρόσκληση,  πρέπει να γράφονται τα θέματα της ημερήσιας διάταξης, η μέρα, η ώρα και ο τόπος   που θα γίνει η Γενική Συνέλευση. Η Γενική Συνέλευση βρίσκεται σε απαρτία όταν παρευρίσκονται σ αυτήν τα μισά τουλάχιστον τακτικά μέλη που έχουν πληρώσει την συνδρομή τους. Αν δεν γίνει απαρτία, χωρίς άλλη διαδικασία η Γενική Συνέλευση  συνέρχεται στον ίδιο τόπο και την ίδια ώρα, επτά ακριβώς ημέρες  μετά την ημερομηνία της κανονισμένης ημερομηνίας σύγκλησης της οπότε βρίσκεται σε απαρτία ανεξάρτητα από τον αριθμό των μελών που παραβρίσκονται. Οι αποφάσεις της Γενικής Συνέλευσης παίρνονται με απόλυτη πλειοψηφία των παρόντων, εκτός αν διαφορετικά ορίζεται από το Νόμο. Σε περίπτωση ισοψηφίας σε θέματα εκλογής προσώπου, η εκλογή γίνεται με κλήρωση. Η ψηφοφορία στη Γενική Συνέλευση γίνεται με ανάταση του χεριού ή και ονομαστικά. Η ψηφοφορία σε θέματα ανάδειξης οργάνων διοίκησης του Συλλόγου γίνεται μυστικά και η ψηφοφορία σε θέματα εμπιστοσύνης σε πρόσωπα ή άλλα προσωπικά θέματα. Μόλις συγκληθεί η Γενική Συνέλευση, τις εργασίες διευθύνει ο Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου και γίνεται η εκλογή Προέδρου της Γενικής Συνέλευσης και Γραμματέα με ψηφοφορία που γίνεται με ανάταση του χεριού.

Ο  Πρόεδρος και ο Γραμματέας αναλαμβάνουν αμέσως την διεύθυνση των εργασιών της Γενικής Συνέλευσης.

Κάθε διετία και πριν τις αρχαιρεσίες εκλέγεται με ανάταση του χεριού, τριμελής Εφορευτική Επιτροπή για την διεξαγωγή των αρχαιρεσιών. Τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου δεν μπορούν να εκλεγούν στις θέσεις Προέδρου και Γραμματέα της Γενικής Συνέλευσης. ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΑΡΘΡΟ 15 Ο Σύλλογος μεταξύ δύο Γενικών Συνελεύσεων διοικείται από το Διοικητικό Συμβούλιο που αποτελείται από επτά (7) μέλη.Τον Πρόεδρο, τον Αντιπρόεδρο, τον Γενικό Γραμματέα, τον Ταμία και τρεις Συμβούλους.Το Διοικητικό Συμβούλιο εκλέγεται για δύο χρόνια από την Τακτική Γενική Συνέλευση.Από την ίδια Γενική Συνέλευση εκλέγονται 7 αναπληρωματικά μέλη. Δέκα (10) μέρες μετά την εκλογή του, το Διοικητικό Συμβούλιο,  συγκαλείται με πρόσκληση από τον Σύμβουλο που πλειοψήφησε, συγκροτείται σε Σώμα, και αναλαμβάνει τα καθήκοντα του από το Διοικητικό Συμβούλιο που απέρχεται. Η συγκρότηση σε σώμα γίνεται με μυστική ψηφοφορία και εκλέγονται ο Πρόεδρος, ο Αντιπρόεδρος, ο Γενικός Γραμματέας και ο Ταμίας και αναπληρωτής Ταμίας. Επί πλέον εκλέγονται και τα μέλη που θα εκπροσωπούν τον Σύλλογο στη «Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων – Σωματείων γονέων και κηδεμόνων ατόμων με αναπηρίες». Η εκλογή σε άλλη θέση διοίκησης δεν αποκλείει την εκλογή σε θέσεις των εκπροσώπων στη παραπάνω Ομοσπονδία. ΑΡΘΡΟ 16 Το Διοικητικό Συμβούλιο συνεδριάζει τακτικά μια φορά το μήνα και έκτακτα όποτε προκύψει ανάγκη με πρόσκληση του Προέδρου.Το Διοικητικό Συμβούλιο βρίσκεται σε απαρτία όταν παρευρίσκονται τέσσερα (4) τουλάχιστον μέλη του και οι αποφάσεις του παίρνονται κατά πλειοψηφία.Το Διοικητικό Συμβούλιο εκπροσωπεί το Σύλλογο για την απόκτηση δικαιωμάτων και ανάληψη υποχρεώσεων.Τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου είναι προσωπικά υπεύθυνα για την εκπλήρωση των υποχρεώσεων τους και δεν δικαιούνται καμιάς αμοιβής.Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου που για οποιονδήποτε λόγο παραιτείται από την θέση του, αντικαθίσταται από το αναπληρωματικό μέλος.Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου που απουσιάζει αδικαιολόγητα από τρεις συνεχείς  τακτικές συνεδριάσεις, θεωρείται ότι έχει παραιτηθεί και αντικαθίσταται. ΑΡΘΡΟ 17 Πρόεδρος – Αντιπρόεδρος Ο Πρόεδρος συγκαλεί Διοικητικό Συμβούλιο, διευθύνει τις εργασίες του και υπογράφει μαζί με τον Γενικό Γραμματέα όλα τα έγγραφα του Συλλόγου.Τον Πρόεδρο αναπληρώνει ο Αντιπρόεδρος στα καθήκοντα του. Γενικός Γραμματέας Ο Γενικός Γραμματέας τηρεί τα βιβλία του Συλλόγου, δηλαδή :

• Βιβλίο Πρακτικών Γενικής Συνέλευσης
• Βιβλίο Πρακτικών Διοικητικού Συμβουλίου
• Μητρώο Μελών, και
• Βιβλίο Αλληλογραφίας
• Ο Γενικός Γραμματέας φυλάει και τη σφραγίδα του Συλλόγου.
• Τον Γενικό Γραμματέα αναπληρώνει ένας Σύμβουλος.

Ο Ταμίας

• Τηρεί τα διαχειριστικά και λογιστικά βιβλία που προβλέπονται από το Νόμο.
• Ενεργεί εισπράξεις και διπλότυπες αποδείξεις όπου υπογράφει.
• Ενεργεί πληρωμές με βάση εντάλματα πληρωμών που υπογράφονται  από τον Πρόεδρο.
• Καταθέτει έντοκα στη Τράπεζα που αποφασίζει το Διοικητικό Συμβούλιο στο όνομα του Συλλόγου τα μετρητά πάνω από χρηματικό ποσό που καθορίζεται με απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου.
• Είναι προσωπικά υπεύθυνος και υπόλογος για κάθε διαχειριστική ανωμαλία, παράλειψη ή έλλειψη χρημάτων.
• Υποβάλλει κάθε χρόνο στο Διοικητικό Συμβούλιο έκθεση της κατάστασης του ταμείου και στις Γενικές Συνελεύσεις Απολογισμό και Προϋπολογισμό.
• Αναπληρώνεται από ένα σύμβουλο.

ΑΡΘΡΟ 18 Η Εξελεγκτική Επιτροπή είναι τριμελής και εκλέγεται από τακτική Γενική Συνέλευση για δύο χρόνια. Εργο της Εξελεγκτικής Επιτροπής είναι η εποπτεία και ο έλεγχος των πράξεων και της διαχείρισης του Διοικητικού Συμβουλίου και επιβλέπει αν είναι σύμφωνες με το Νόμο, το καταστατικό και τις αποφάσεις της Γενικής Συνέλευσης. Εχει το δικαίωμα να εξετάζει τα έγγραφα και τα βιβλία του Συλλόγου οποτεδήποτε και να ζητάει να δει το περιεχόμενο του ταμείου. Συντάσσει έκθεση για την διαχείριση του Διοικητικού Συμβουλίου που την υποβάλλει στην Τακτική Γενική Συνέλευση.Η Εξελεγκτική Επιτροπή στην πρώτη συνεδρίαση της μετά την εκλογή της εκλέγει τον Πρόεδρο της που διευθύνει τις εργασίες της. ΑΡΘΡΟ 18α Το Γενικό Συμβούλιο της ΦΛΟΓΑΣ συγκροτείται από τα μέλη του Δ.Σ. του Συλλόγου και από τους «Εκπροσώπους» των Τμημάτων της χώρας που έχουν ψηφιστεί κατά τη Γενική Συνέλευση και έχει εισηγητικό και συμβουλευτικό χαρακτήρα προς το Διοικητικό Συμβούλιο. Το Γενικό Συμβούλιο συνεδριάζει τακτικά, 2 φορές το χρόνο και έκτακτα όποτε παραστεί ανάγκη. Μελετά και εισηγείται δράσεις για το συνολικό έργο της Φλόγας και συγκεκριμένα για τα προγράμματα της Φλόγας που αφορούν όλα τα παιδιά με καρκίνο σε Πανελλαδική κλίμακα ή καλύπτουν πολλούς χώρους (ευρύτερες γεωγραφικές περιοχές).Το Γενικό Συμβούλιο συντονίζει τη δραστηριότητα του Συλλόγου σε όλη την Ελλάδα.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ε’

Τελικές διατάξεις ΑΡΘΡΟ 19 Το Καταστατικό αυτό μπορεί να τροποποιηθεί σε όλες του τις διατάξεις σε έκτακτη Γενική Συνέλευση ειδική για τον σκοπό αυτό, με την παρουσία του μισού (1/2) τουλάχιστον των τακτικών μελών που έχουν πληρώσει την συνδρομή τους και με πλειοψηφία των τριών τετάρτων (3/4) αυτών που παρευρίσκονται. Ακόμη, για κάθε ζήτημα που δεν προβλέπεται από το Καταστατικό αυτό αποφασίζει η Γενική Συνέλευση αυτή. ΑΡΘΡΟ 20 Η σφραγίδα του Συλλόγου είναι στρογγυλή και φέρει την επωνυμία του Συλλόγου με το λογότυπο ΦΛΟΓΑ. Επίσης προβλέπεται στρογγυλή σφραγίδα με το λογότυπο του Συλλόγου στην οποία αναγράφεται το κάθε Τμήμα που εκπροσωπείται από αιρετούς εκπροσώπους, για χρήση στα αντίστοιχα Τμήματα σε έγγραφα τοπικού χαρακτήρα. Οι εκπρόσωποι των Τμημάτων είναι αρμόδιοι για την :

• Είσπραξη δωρεών και χορηγιών προς τον Σύλλογο.
• Εκδοση ευχαριστηρίων προς τους χορηγούς της περιοχής τους.
• Αλληλογραφία με τις τοπικές αρχές για θέματα που αφορούν την περιοχή τους.
• Οργάνωση τοπικών εκδηλώσεων, αιμοδοσίας, φιλανθρωπικών αγορών, ενημέρωσης για τον παιδικό καρκίνο κλπ.
• Χορήγηση οικονομικών ενισχύσεων στις οικογένειες της περιφέρειας τους, σύμφωνα με την πρακτική που εφαρμόζεται ενιαία για όλη την Ελλάδα, με απόφαση Γενικού Συμβουλίου.

ΑΡΘΡΟ 21 Ο Σύλλογος διαλύεται με απόφαση ειδικής έκτακτης Γενικής Συνέλευσης με την παρουσία των τριών τετάρτων (3/4) τουλάχιστον των μελών που έχουν πληρώσει την συνδρομή τους και με πλειοψηφία των τριών τετάρτων. Σ αυτή την περίπτωση η περιουσία του Συλλόγου περιέρχεται στα νοσοκομεία ΑΓΛΑΙΑ ΚΥΡΙΑΚΟΥ και ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ.  Ειδικότερα, ο ευρισκόμενος επί της οδού Αιγίου, Αρκαδίας και  Δ. Πύρρου Ξενώνας του Συλλόγου, θα τελεί υπό την εποπτεία των διοικήσεων των εν λόγω νοσοκομείων και θα διατίθεται για την φιλοξενία παιδιών από όλη την Ελλάδα, τα οποία πάσχουν από νεοπλασματική νόσο και νοσηλεύονται στα παραπάνω νοσοκομεία ή άλλα νοσοκομεία των Αθηνών. Μεταβατικές διατάξεις ΑΡΘΡΟ 22 Το πρώτο Διοικητικό Συμβούλιο εκλέγεται μέσα σε 3 μήνες από την έγκριση του Καταστατικού του Συλλόγου. ΑΡΘΡΟ 23 Το καταστατικό αυτό αποτελείται από είκοσι τρία (23) άρθρα,  διαβάστηκε ολόκληρο και επικυρώθηκε στη συνεδρίαση των ιδρυτικών μελών του Συλλόγου και υπογράφτηκε στην Αθήνα στο Αμφιθέατρο του Νοσοκομείου Παίδων Αγλαΐα Κυριακού, οδός Θηβών και Λιβαδίσιας.Τροποποιήθηκε στην Έκτακτη Γενική Καταστατική Συνέλευση που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα στις 25-2-2007 στο αμφιθέατρο του Νοσοκομείου Παίδων Π. & Α. Κυριακού. Οτι δεν προβλέπεται στο παρόν Καταστατικό, ρυθμίζεται από τους ισχύοντες Νόμους και τις αποφάσεις της Γενικής Συνέλευσης.Η καλή εφαρμογή και η πιστή τήρηση των διατάξεων του παρόντος Καταστατικού, αποτελεί πρώτιστο και κυρίαρχο καθήκον των μελών και των Διοικητικών Οργάνων του Συλλόγου.Εφαρμογή των τροποποιήσεων άρχεται από την ημερομηνία έγκρισης από το Πρωτοδικείο Αθηνών.
Μαρία Τρυφωνίδη                                    Γεωργία Χριστοφόρου Πρόεδρος                                    Γενική Γραμματέας

3. Σαββίνα Ερ. - Αντωνία Κ., Θεόφιλος Β. - Κωνσταντίνος Β., Μαρία Ανδ.
     Θέμα Εργασίας : α) Πληροφορίες για την ορθόδοξη Ιεραποστολή στην Αλάσκα, στην Ιρλανδία, στους Σλάβους.
β) Πόσο επικίνδυνο είναι να γίνει κάποιος Ιεραπόστολος; Ποια δύναμη υποκινεί τους ιεραποστόλους στην αποστολή τους; Πάρτε παραδείγματα από τη ζωή και τη δράση του αποστόλου Παύλου.
α1) Η Αλάσκα είναι μία χώρα βόρεια του Καναδά και χωρίζεται από την Ασία μέσω του Βερίγγειου πορθμού. Την πρώτη γνωριμία με τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό έκαναν οι κάτοικοι της περιοχής μέσω των Ρώσων εμπόρων και το 1774 μέσω του Γρηγορίου Σελέχωφ και του Ιβάν Κγολίκωφ άρχισαν να γίνωνται οι πρώτες βαφτίσεις και χτίστηκε ο πρώτος ναός και το πρώτο σχολείο, καθώς και η πρώτη ιεραποστολή που συντηρούσαν οι ίδιοι. Το 1794 η ιεραποστολή αποτελείτο από 4 ιερομονάχους, 2 ιεροδιακόνους και δύο μοναχούς της μονής Βαλαάμ. Το 1796 η Αλάσκα ανακηρύχτηκε υποεπισκοπή του Ιρκούτσκ της Σιβηρίας. Από τον Μακάριο, έναν από τους πρώτους ιεραποστόλους βαπτίστηκαν 2,500 ιθαγενείς και έγιναν 536 γάμοι.

Μια αγία και θαυματουργή μαία:Η πρεσβυτέρα Όλγα Michael της Αλάσκας

 

Η πρεσβυτέρα Olga Michael,ήταν σύζυγος του πρωθιερέως Νikolai.Ο.Michael από το χωριό Kwethluk κοντά στον ποταμό Kuskokwim της Αλάσκας.'Οπως γράφει στο βιβλίο του''Ορθόδοξη Αλάσκα'' ο ιερέας Michael Oleksa:«δεν είχε ένα φυσικό παρουσιαστικό επιβλητικό».Γέννησε 8 παιδιά,πολλά από τα οποία χωρίς τη βοήθεια μιας μαμής.Όσο ο ιερέας-σύζυγός της βρισκόνταν στις ενορίες του,η πρεσβυτέρα Όλγα φρόντιζε την οικογένειά της και βοηθούσε και τους άλλους. Σε κάποιες στιγμές θύμιζε την ιστορία της Ταβιθά(Πράξεις των Αποστόλων)αφού:''δεν έραβε μόνο τα άμφια του π.Νικολάου και γούνες μπότες,γάντια,για τα παιδιά,αλλά δεν υπήρχε φίλος ή γείτονας που να μην έχει κάτι φτιαγμένο,ειδικά για εκείνους,από τα χέρια της.

  Ενορίες οι οποίες βρισκόνταν εκατοντάδες μίλια μακρυά δεχόνταν από εκείνην ως δώρο,τα mukluk(παραδοσιακά παπούτσια)για να τα πουλήσουν,ή δωρεές για νεόκτιστους ναούς.Δεν υπήρχε ιερέας που να μην έχει γάντια ή μάλλινες κάλτσες φτιαγμένες από τα χέρια της.Εκτός από τις άλλες ασχολίες της(όπως το να φτιάχνει τα πρόσφορα)είχε αποστηθήσει πολλούς ύμνους των μεγάλων εορτών στα Yup'ik,την μητρική της γλώσσα.

  Επέζησε κατά θαυμαστό τρόπο όταν αρρώστησε από καρκίνο και όλα φαινόνταν χαμένα (τελικά πέθανε αργότερα όταν ξανααρρώστησε) και ετοιμάστηκε με πολύ θάρρος και πίστη για την κοίμηση της στις 8 Νοεμβρίου 1979.

Φαινόνταν ότι το χιόνι και ο παγωμένος ποταμός (συνηθισμένο καιρικό φαινόμενο για την περιοχή) θα εμπόδιζαν τον κόσμο να συμμετάσχει στην κηδεία της. Κατά περίεργο όμως για την εποχή τρόπο, άρχισε να φυσάει ένας νότιος άνεμος ο οποίος άρχισε να λιώνει το χιόνι και τον πάγο και έτσι πολλοί άνθρωποι από τα γύρω χωριά άρχισαν να καταφτάνουν στο Kwethluk. Εκατοντάδες πιστοί γέμισαν τον ναό αυτήν την υπέροχη (σαν ανοιξιάτικη) ημέρα. Βγαίνοντας από τον ναό,η λιτανεία συνοδεύτηκε από ένα σμήνος πουλιών,αν και αυτήν την περίοδο του χρόνου τα πουλιά είχαν μεταναστεύσει νότια. Τα πουλιά πέταξαν κυκλικά πάνω από το φέρετρο της μεχρι που την έβαλαν μέσα στον τάφο.Το έδαφος-παγωμένο κατά κανόνα αυτήν την εποχή-σκαβόνταν εύκολα, λόγω του λιώσιμου του πάγου.Το βράδυ, αφού τελείωσε το τραπέζι της συγχώρησης, ο άνεμος άρχισε πάλι να φυσάει, το ποτάμι πάγωσε, ο χειμώνας ξαναγύρισε. Ήταν σαν να άνοιξε η ίδια η γη για να δεχτεί αυτήν την γυναίκα. Η φύση συμμετείχε και αυτή στην δοξολογία του Θεού από τον πιστό λαό του.

Ωστόσο όχι μόνο η ιστορία της  αλλαξε την ζωή κάποιων ανθρώπων,αλλά και οι θαυμαστές παρουσίες της.

 Μια γυναίκα η οποία κατάγεται από το Kwethluk, αλλά τώρα κατοικεί στην Αριζόνα είδε στον ύπνο της την πρεσβυτέρα Όλγα, η οποία την καθυσύχαζε λεγοντάς της ότι η μητέρα της είναι καλά επειδή θα ακολουθήσει την πρεσβυτέρα Όλγα σε έναν τόπο φωτεινό και χαρούμενο. Η γυναίκα δεν γνώριζε ότι η μητέρα της ήταν άρρωστη και την είχαν μεταφέρει στο Anchorage και ότι μετά από λίγο θα πέθαινε. Την επόμενη ημέρα έλαβε τα νέα για την άσχημη κατάσταση στην οποία βρισκόνταν η μητέρα της. Πήγε όσο πιο γρήγορα μπορούσε από την Αριζόνα στην Αλάσκα,επαναλαμβάνοντας της τα λόγια της πρεσβυτέρας Όλγας σχετικά με το τι θα ακολουθήσει μετά το θάνατό της. Η γυναίκα πέθανε ειρηνικά χωρίς η κόρη της να λυπηθεί και να αντιδράσει υπερβολικά λόγω των όσων της είχε πει η πρεσβυτέρα.

  Μια άλλη γυναίκα, μόλις είδε την φωτογραφία της αισθάνθηκε μια ψηλαφητή παρουσία,γεμάτη στοργή και αγάπη.

 Η πιο λεπτομερής μαρτυρία όμως έρχεται από μία γυναίκα ορθόδοξη η οποία για πολλά χρόνια υπέφερε εξαιτίας κάποιας σεξουαλικής κακοποίησης που είχε υποστεί.στα παιδικά της χρόνια.

«Μια ημέρα ήμουν απορροφημένη στην προσευχή μου όταν ξαφνικά θυμήθηκα κάτι τρομακτικό για εμένα. Άρχισα να προσεύχομαι στην Παναγία να με βοηθήσει και να με ελεήσει. Σταδιακά άρχισα να νομίζω ότι βρίσκομαι σ'ένα δάσος και φοβόμουν λίγο. Σύντομα αισθάνθηκα μέσα από το δάσος μια λεπτ'η αύρακαι έπειτα ένα άρωμα φρεσκοσκαμμένου κήπου. Είδα την Παναγία έτσι όπως ήταν ντυμένη στην εικόνα αλλά πιο ψηλαφητή και πιο φωτεινή να έρχεται προς εμένα. Όσο πλησίαζε πρόσεξα ότι κάποιος περπατούσε πίσω της. Έκανε στην άκρη και έδειξε προς μία κοντή γυναίκα το πρόσωπο της οποίας εξέπεμπε σοφία.

Ποιά είναι αυτή;ρώτησα : Η Παναγία απάντησε.

H Αγία Όλγα μου είπε να την ακολουθήσω. Ακολουθήσαμε έναν δρόμο μακρύ μέχρι που τα δέντρα τελείωσαν. Φτάσαμε σ'έναν λοφίσκο όπου σε μια μεριά υπήρχε μία

πόρτα. Μου έκανε σημάδι να καθήσω κάτω,ενώ εκείνη άνοιξε την πόρτα εκείνη και μπήκε μέσα. Μετά από λίγο βγήκε κάπνος από την κορυφή του λόφου. Η Αγ.Όλγα βγήκε κρατώντας τσάι από βότανα. Καθήσαμε και οι δύο κάτω και αρχισαμε να πίνουμε το τσάι,ενώ ο ήλιος ζέσταινε το πρόσωπό μας. Άρχισα να αισθάνομαι πόνο στην κοιλιά και πήγα μέσα για να ξαπλώσω. Η πόρτα ήταν τόσο χαμηλή όπου έπρεπε να σκύψω,σαν για να προσευχηθώ.Στο εσωτερικό μέρος του λόφου ήταν ζεστά και πολύ ήσυχα. Από το άνοιγμα στην κορυφή του λόφου μέσα από ένα δοχείο έβγαινε ένα φως απαλό,ιλαρό. Όλα γύρω μου ήταν πολύ τρυφερά,κυρίως η Αγία Όλγα. Εκείνο το σπίτι μύριζε ρίγανη ανακατεμένη με πεύκο και τριαντάφυλλο. Η Μητερούλα Όλγα με βοήθησε να ανασηκωθώ σ'ένα είδος κρεβατιού, όπου έμοιαζε με ένα ξύλινο κουτί γεμάτο με βρύα και βότανα. Ήμουν εξαντλημένη και ξάπλωσα. Η Αγία Όλγα γύρισε προς τη λάμπα και ζέστανε κάτι το οποίο μου το άπλωσε στην κοιλιά. Έδειχνα σαν να είμαι έγκυος πέντε μηνών (δεν ήμουν έγκυος τότε). Άρχισαν οι ωδίνες του τοκετού. Ήμουν λίγο φοβισμένη. Η Αγία Όλγα με έπιασε απαλά από το χέρι,κάθισε δίπλα μου και προσποιούνταν ότι συμμετέχει και αυτή στον τοκετό, δείχνοντας μου τι να κάνω και πως να αναπνέω. Δεν έλεγε τίποτα. Με βοήθησε να βγάλω κάτι και το τοποθέτησε πάνω στο ξύλινο κουτί με τα βρύα. Ήμουν πολύ κουρασμένη και άρχισα να κλαίω από ανακούφιση.

Μέχρι τη στιγμή εκείνη δε μίλησε καθόλου, αλλά τα μάτια της εξέφραζαν πολύ τρυφερότητα και κατανόηση. Σηκωθήκαμε και ήπιαμε λίγο τσάι. Την ώρα που πίναμε η Αγία Όλγα άρχισε να γίνεται ένα με το φως του δωματίου. Το πρόσωπο της ήταν σαν ηλιακός δίσκος ή ο ήλιος έβγαινε κάτω από το δέρμα της. Ήμουν τόσο εκπληκτη που δεν έδωσα σημασία σε άλλες λεπτομέρειες. Το βλέμμα της έμοιαζε με της μητέρας που καλωσορίζει το νεογέννητο μωρό της. Φαινόνταν σαν να στάζει με τα μάτια της τρυφερότητα μέσα μου. Δεν τρόμαξα παρότι την περίοδο εκείνη δεν γνώριζα για το θείο φως που εκπέμπουν οι ανθρώποι χάρη στην αγάπη τους προς τον Θεό. (το κατάλαβα αργότερα όταν διάβασα τον βίο του Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ)

Τωρα πια γνωρίζω ότι τις στιγμές εκείνες θεραπευόνταν μέσα μου κάποιες παλιές πληγές. Μου ξαναέδωσε τη ζωή που μου είχαν κλέψει,μια ζωή που τώρα ήταν προσδιορισμένη από την αγάπη και την ομορφιά του Θεού. Μετά από λίγο διάστημα αισθάνθηκα να γεμίζει η ψυχή μου με ένα αίσθημα ειρήνης,σαν να ήταν η ψυχή μου ένα εγκαταλελειμένο μωρό που έκλαιγε και είχε επιτέλους βρει μια παρηγοριά.. Ακόμη και τώρα που γράφω για αυτό το αίσθημα ειρήνης και το ζήλο για ζωή που με είχε καταλάβει,κλαίω από χαρά και ευλάβεια. Μόνο μετά από αυτό άρχισε να μιλάει η οσία μητέρα Όλγα. Άρχισε να μου μιλάει για το Θεό και για τους ανθρώπους που διαλέγουν τον κακό δρόμο. Μου είπε ότι οι άνθρωποι που με πλήγωσαν βιάζοντάς με,νόμιζαν ότι θα φέρω πάνω μου όλην την κακία τους. Τότε μου είπε αποφασιστικά.:«Αυτό είναι ψέμματα. Μόνο ο Θεός μπορεί να απομακρύνει το κακό. Το μόνο πράγμα που μπορούσαν να βάλουν μέσα σου ήταν ο σπόρος της ζωής, ο οποίος είναι η δημιουργία του Θεού και δε μπορεί να μολύνει κανέναν.

Αυτό που είχα μαζέψει εγώ μέσα μου ήταν ο φόβος, ο πόνος, η ντροπή που αισθανόμουν. Περάσαμε λοιπόν μαζί τον τοκετό και τα έβγαλα όλα αυτά από μέσα μου! Έκαψε λίγο χορταράκι πάνω στην φλόγα και ο καπνός κατευθύνθηκε προς τον Θεό, ο οποίος είναι ο δικαστής αλλά και αυτός που συγχωρεί. Από αυτό το «λιβάνι»κατάλαβα ότι δεν ήταν δουλειά δική μου να φέρω πάνω μου τις αμαρτίες αυτών των ανθρώπων, αλλά του Θεού. Τι πλούτος,να ''γεύεσαι τη σωτηρία του Θεού.

Στο τέλος βγήκαμε μαζί έξω. Υπήρχαν τόσα πολλά τα αστέρια που απλωνόνταν στο άπειρο. Ο ουρανός έλαμπε και κύματα φωτός κινούνταν (είχα δει πολλές φωτογραφίες με το πολικό φως,αλλά δεν ήξερα ότι κινείται.). Ή η πρεσβυτέρα Όλγα μου το είπε ή και οι δυο το αισθανθήκαμε, δεν θυμάμαι, ότι αυτό το φως είναι η υπόσχεση ότι ο Θεός μπορεί  μέσα από τη βαθειά δυστυχία να φτιάξει κάτι το εξαιρετικά όμορφο. Για μένα ήταν η απόδειξη ότι είχα θεραπευτεί,επειδή τη θέση της δυστυχίας που αισθανόμουν μέσα μου και την οποία είχα κρύψει πίσω από τη ντροπή και τον πόνο.την είχε πάρει η ευτυχία και η ομορφιά».

Τι θα καταλάβουμε από αυτήν την διήγηση; Το λιγότερο ότι η αγία πρεσβυτέρα Όλγα κατέχει μια πολύ σημαντική θέση στην ζωή πολλών ομοεθνών της γυναικών. Ταυτόχρονα, όμως, μαζί με τη συνείδηση ότι «θαυμαστός ο Θεός εν τοίς αγίοις Αυτού» η ευλάβεια προς αυτήν απλώνεται και πέρα από τα σύνορα. Η πρεσβυτέρα Όλγα ήταν μαία γι'αυτό και να γνωρίζει από πρώτο χέρι τις συνέπειες της παιδικής κακοποίησης. Ακριβώς στον ρόλο της προστάτιδας αυτών που έχουν κακοποιηθεί, κυρίως σεξουαλικά. ο Θεός δια μέσου της πρεσβυτέρας Όλγας να θέλει να μετατρέψει την κατάρα σε ευλογία.

Πηγή www.dneoca.org/ μετάφραση proskynitis.blogspot.com

α2) Στην Ιρλανδία η Ορθοδοξία μεταδόθηκε στις αρχές του 5ου μ.Χ. αιώνα και παρέμεινε για πολλούς αιώνες. Ιρλανδοί μοναχοί εκχριστιάνισαν Άγγλους ειδωλολάτρες τον 6ο αιώνα, και έτσι η Ορθοδοξια έμεινε γνήσια μέχρι το 1.171μ.Χ., όπου οι εισβολείς Αγγλονορμανδοί επέβαλαν με βία τον παπισμό.

α3) Η πιο γνωστή όμως ιεραποστολή στην ιστορία είναι αυτή του εκχριστιανισμού των Σλάβων από τον Κύριλλο και τον Μεθόδιο. Δύο αδέλφια από τη Θεσσαλονίκη με πολλή μόρφωση και καλλιέργεια (μιλούσαν εκτός από τα Ελληνικά και Εβραϊκά, σλάβικα, συριακά και αραβικά), πήραν την εντολή από τον Πατριάρχη Φώτιο, το 863μ.Χ. να μεταβούν στις Σλαβικές χώρες για να μεταδώσουν τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό. Τα δύο αδέλφια κατασκεύασαν ένα νέο αλφάβητο βασισμένο στα Ελληνικά που ονομάστηκε αρχικά Γλαγολιτικό, που σε αυτό στηρίζεται η Κυριλλική γραφή που υπάρχει σήμερα. Ο Κύριλλος και ο Μεθόδιος μετέφρασαν έτσι την Αγία Γραφή και πολλά λειτουργικά και θεολογικά βιβλία και την λειτουργική υμνολογία. Ο Κύριλλος πέθανε στη Ρώμη το 869 μ.Χ. όπου είχε μεταβεί για να υπερασπιστεί απέναντι στον Πάπα Ανδριανό τον Β', την μετάφραση των λειτουργικών βιβλίων σε μία γλώσσα που δεν ήταν ούτε Ελληνική, ούτε Εβραϊκή, ούτε Λατινική, γιατί τότε η λειτουργία επιτρεπόταν μόνο σε αυτές τις τρεις γλώσσες. Ο άλλος αδελφός, ο Μεθόδιος, πέθανε το 885 μ.Χ. σαν επίσκοπος Μοραβίας. Η σημασία της ιεραποστολής του Κύριλλου και του Μεθόδιου είναι πολύ μεγάλη, γιατί εκτός από τον Χριστιανισμό, οι Σλαβικοί λαοι, πήραν και πολλά στοιχεία από τον πολιτισμό του Βυζαντίου, στα οποία μένουν προσηλωμένοι ακόμα και σήμερα. Γι αυτόν τον λόγο οι δύο αδελφοί ανακηρύχθηκαν άγιοι από την εκκλησία μας και γιορτάζονται στις 11 Μαΐου. Η προσφορά λοιπόν των ιεραποστόλων στον χριστιανισμό είναι μεγάλη διότι ακολουθώντας την εντολή του Χριστού να πορευθούν και να διδάξουν όλα τα έθνη, να μεταφέρουν το θείο λόγο σε ανθρώπους που δεν τον είχαν γνωρίσει ακόμα και έτσι να τους δώσουν την ευκαιρία να ακολουθήσουν το δρόμο της σωτηρίας που μας έδειξε ο Κύριος. Εκτός από αυτό, παράλληλα έγινε και μεταφορά πολιτισμικών στοιχείων από τις ορθόδοξες χώρες στις χώρες που δέχονται τις ιεραποστολές.

Όλα αυτά σχετίζονται με τον απόστολο Παύλο και τη δράση του, τον πρώτο ιεραπόστολο που ξεκινάει από την πατρίδα του, για να μεταδώσει τον λόγο του Χριστού στα έθνη, αδιαφορώντας για τους κινδύνους και τις δυσκολίες. Καθήκον λοιπόν όλων μας είναι να βοηθήσουμε την προσπάθεια των ιεραποστόλων γιατί έτσι είναι σαν να συμμετέχουμε με έναν άλλο τρόπο στο πλευρό των ανθρώπων που έβαλαν σαν σκοπό της ζωής τους την μετάδοση του θείου λόγου ακολουθώντας το παράδειγμα του αποστόλου Παύλου, του Κυρίλλου και του Μεθοδίου κα όλων των άλλων ιεραποστόλων στις διάφορες εποχές.
β) Σίγουρα το να είναι κανείς ιεραπόστολος είναι κάτι το αρκετά επικίνδυνο. Είναι πολλοί οι λόγοι. Πρώτον, οι ιεραπόστολοι ιδίως τις αρχαιότερες εποχές πήγαιναν να διδάξουν το λόγο του Θεού σε μακρινές και άγνωστες χώρες και λαούς και εκτίθονταν σε μεγάλους κινδύνους κυρίως για την ίδια τη ζωή τους. Είναι αρκετοί οι ιεραπόστολοι που στις αρχαίες εποχές έχασαν τη ζωή τους από βαρβαρικούς λαούς που είχαν πάει να μεταδώσουν το λόγο του Θεού.
Σήμερα βέβαια η ζωή των ιεραπόστολων δεν κινδυνεύει, όμως είναι πολλοί οι άλλοι κίνδυνοι και τα εμπόδια, κυρίως στην Αφρική, όπου υπάρχουν πολλές αρρώστειες που οι άνθρωποι στην Ευρώπη δεν είναι συνηθισμένοι καθώς εκτίθενται σε πολλές ταλαιπωρίες, αφού πολλές φορές το κλίμα της χώρας που γίνεται η ιεραποστολή είναι πολύ διαφορετικό από αυτό που προέρχονται οι ιεραπόστολοι με αποτέλεσμα πολλές  φορές η υγεία τους να υφίσταται ανεπανόρθωτη ζημιά.
Σε αυτές τις δυσκολίες θα πρέπει να προσθέσουμε την εχθρότητα που αντιμετωπίζουν από την τοπική θρησκεία της χώρας, που γίνεται η ιεραποστολή, αλλά και την αντιπαλότητα από τις ιεραποστολές άλλων θρησκευτικών δογμάτων. Παρ΄ όλους, όμως, τους κινδύνους και τις δυσκολίες, πιστεύω ότι αξίζει τον κόπο και τον κίνδυνο να συμμετέχει κάποιος σε μία ιεραποστολή, διότι η χαρά της συμμετοχής στην εξάπλωση του λόγου του Θεού σε ανθρώπους που δεν τον έχουν ακόμα ασπαστεί αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα συναισθήματα που μπορεί να νιώσει ένας χριστιανός.