Μια φυλετικά διαχωρισμένη τάξη – Μια συζήτηση για το διαφορετικό και πώς αντιμετωπίζεται με το πνεύμα της ορθόδοξης Πεντηκοστής!
Μία ημέρα μετά τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ το
1968, η Jane Elliott πήγε να διδάξει στο δημοτικό της πόλης της στην
Άιοβα, όπου κατοικούσαν μόνο λευκοί. Χώρισε τους μαθητές της σε δύο
ομάδες, εκείνους με γαλάζια μάτια κι εκείνους με καφέ μάτια, και
αποφάσισε να τους δώσει ένα γερό μάθημα κατά των φυλετικών διακρίσεων
Δείτε σε :
Αγγελική Καρυώτη, Γ1 : Σ΄ αυτό το βίντεο παρουσιάζεται μία τάξη η οποία βρίσκεται κάτω από ένα πείραμα. Έκπληκτοι μπορούμε να παρατηρήσουε την άσχημη αντίδραση των μαθητών απέναντι στην δασκάλα, η οποία πραγματοποιεί το πείραμα διάκρισης με έξυπνο αλλά και σκληρό τρόπο. Στο πρώτο στάδιο τα παιδιά αλλάζουν συμπεριφορά και αντιλήψεις ενώ μέσα σε 15 λεπτά γίνονται απόλυτοι ρατσιστές, γεμάτοι κακία. Έπειτα οι μαθητές που βρίσκονται στην ανώτερη ομάδα νιώθουν καλύτεροι και συμπεριφέρονται άσχημα ακόμα και στους ίδιους τους τούς φίλους, όπως παραδέχονται κι οι ίδιοι, σαν τους μαύρους που αποκαλούν νέγρους.
ΑπάντησηΔιαγραφήΘΕΟΦΙΛΟΣ ΒΟΥΗΣ, Β1 : Στην αρχή ήμουν πολύ περίεργος για το πώς γίνεται τόσο μικρά παιδιά να καταλάβουν το τι είναι ρατσισμός κι έμεινα έκπληκτος όταν είδα τί σκέφθηκε για να πετύχει το στόχο της η δασκάλα. Όταν είπε στα παιδιά ότι αυτοί με τα γαλανά μάτια είναι ανώτεροι από αυτούς με τα καφέ μάτια, αναρρωτήθηκα αν σκοπός της ήταν να κάνει τους μαθητές της αντιρατσιστές ή το αντίθετο. Φυσικά, την επόμενη ημέρα που είπε στους μαθητές ότι το σωστό είναι πως αυτοί με τα καστανά μάτια είναι ανώτεροι και ότι αυτό που τους είπε χτες ήταν ψέμματα, τότε άρχισα να καταλαβαίνω το έξυπνο σχέδιό της για να κάνει τα παιδιά να καταλάβουν πόσο κακό πράγμα είναι ο ρατσισμός. Επίσης, κατάλαβα ότι αν στις μικρές ηλικίες χρησιμοποιήσεις ζωντανό παράδειγμα για κάτι, ακόμα και για τον ρατσισμό, τότε αυτό χαράσσεται βαθειά μέσα τους και μένει για όλη την υπόλοιπη ζωή τους μέσα στο μυαλό τους, έτσι ώστε να έχουν καλή συμπεριφορά (να μην είναι ρατσιστές στο συγκεκριμένο παράδειγμα).
ΑπάντησηΔιαγραφήΣαββίνα Εργά, Γ1 : Στο βίντεο που παρακολουθήσαμε, ο δάσκαλος της τάξης προσπαθεί να μάθει στα παιδιά για τις διακρίσεις του ρατσισμού. Αρχικά προσπαθεί να μπερδέψει τα παιδιά, τα χώρισε στους καστανομάτηδες και στους γαλανομάτηδες. Τα συναισθήματα των παιδιών είναι ανάμεικτα. Τα παιδιά που κατηγορούσαν κάθε φορά τα άλλα σαν κατώτερα, άρχισαν όταν μπήκαν εκείνα στην κατώτερη ομάδα να πέφτουν στα μαθήματά τους γιατί ήταν στενοχωρημένα από την τιμωρία τους. Επίσης τα παιδιά θύμωναν και πίστευαν ότι ο γιακάς που φορούσαν τα ξεχώριζε και τους προκαλούσε την αποτυχία. Τέλος, αφού τα παιδιά συζήτησαν μεταξύ τους τί συνέβη, καταλάβανε το λάθος να ξεχωρίζεις κάποιον για οποοδήποτε λόγο. Σημαντικο είναι ότι μερικά παιδά προσπάθησαν και κατάφεραν να σκίσουν τους μισητούς γιακάδες που τα στενοχώρησαν. Οι προκαταλήψεις, σκέφτομαι, από το παράδειγμα αυτό, σαν τους γιακάδες, πολύ δύσκολα φεύγουν.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣτη συνέχεια τα παιδιά που μεγάλωσαν κατά δεκαπέντε χρόνια, έκαναν οικογένεια και παιδιά δικά τους προσκλήθηκαν από τη δασκάλα τους να συζητήσουν πόσο τους επηρέασε στη ζωή τους το πείραμα. Αρχικά, είπαν πώς σκέφτονταν τότε και πως ήταν τόσο μεγάλο το μάθημα που η τάξη έμεινε αγαπημένη σαν οικογένεια και ο καθένας τους ξεχωριστά έμαθε τα παιδιά και τους γύρω τους να μην διακρίνουν για κανένα λόγο κανέναν.
Στο τελευταίο στάδιο της ταινίας βλέπουμε μια διαφορετική ομάδα, αυτή τη φορά το πείραμα γίνεται από μια πολιτεία της Αμερικής σε σωφρονιστκούς υπαλλήλους για να μη διακρίνουν τους διαφορετικής φυλής, χρώματος, φρονημάτων φυλακισμένους τους. Χωρίζονται πάλι σε δυο ομάδες, σ΄αυτούς που έχουν γαλανά μάτια (οι αδικημένοι, εδώ) και στους με καστανά μάτια (οι ευνοημένοι, τώρα). Και στις δυο ομάδες υπάρχουν μαύροι και άσπροι άνθρωποι, επομένως δεν διακρίνεται το χρώμα του δέρματος αλλά των ματιών. Νιώθουν πολύ άβολα οι γαλανομάτηδες, δεν μπορούν να αντικρούσουν τα λανθασμένα επιχειρήματα, νιώθουν απελπισία να αντιδράσουν, αφού ό,τι κι αν κάνουν αποδεικνύεται λάθος συμπεριφορά και επικρίνεται. Μ΄ αυτόν τον τρόπο αντιλαμβάνονται "στο πετσί τους" τις διακρίσεις που οι ίδιοι πιθανόν έκαναν στους φυλακισμένους που φυλάσσουν".
Είναι πραγματικά ευχάριστη η έκπληξή μου που οι μαθητές και μαθήτριες της Γ΄ Γυμνασίου έχουν τόσο σωστές κρίσεις και μπορούν να αντιλαμβάνονται λεπτές διαφορές και να τις επισημαίνουν με ευθύτητα. Μπορούν λοιπόν να διαπαιδαγωγηθούν να γίνουν σωστοί πολίτες, αληθινής δημοκρατίας. Ελπίζουμε οι καθηγητές τους να μην τους βλέπουμε σαν παιδιά, γιατί τότε θα κάνουμε εμείς διακρίσεις και θα είναι επώδυνα τα αποτελέσματα. Μη γένοιτο!
ΑπάντησηΔιαγραφήΘεόφιλος Βούης, Γ1 : Όταν η δασκάλα άρχισε να μιλάει στους μεγάλους πλέον μαθητές εντυπωσιάστηκα από το πόσο πολύ τους είχε μείνει το περιστατικό αυτό στη μνήμη. Επίσης, το παράξενο είναι ότι ενώ ήταν μικρά παιδιά όταν τους δίδαξε πόσο άσχημο πράγμα ήταν ο ρατσισμός, μ΄αυτόν τον τρόπο, όχι μόνο το θυμόντουσαν σε ολόκληρη τη ζωή τους, αλλά το εφάρμοσαν και ανέφεραν παραδείγματα πώς συμπεριφέρθηκαν πλέον σε ανθρώπους που ήταν "διαφορετικοί", τους κατάλαβαν και τους σεβάστηκαν.
ΑπάντησηΔιαγραφή